New Rookies of Taiwan Navy and Coast Guard

 

             ปี 2021 สถานการณ์ในทะเลจีนใต้ค่อนข้างร้อนระอุ กองเรือประมงจีนรุกล้ำพื้นที่เศรษฐกิจจำเพาะประเทศเพื่อนบ้าน ภายใต้การคุ้มครองจากเรือตรวจการณ์ไกลฝั่งตัวเอง มีการปะทะกับเรือตรวจการณ์ชาติอื่นบ่อยครั้ง มีการใช้ปืนฉีดน้ำความดันสูงยิงใส่กัน มีการใช้กราบเรือกระแทกกันราวกันอเมริกันฟุตบอล

            เวลาเดียวกันกองทัพเรือจีนเริ่มเผยแสนยานุภาพ มีการส่งเรือบรรทุกเครื่องบินลำที่หนึ่งออกวิ่งทดสอบ มีเครืองบินขับไล่ J-15 ฝึกบินขึ้นลงสร้างเสริมประสบการณ์ โดยมีกองเรือคุ้มกันจำนวนหนึ่งแล่นตามประกบ เรือบรรทุกเครื่องบินลำที่สองของจีนสร้างเสร็จแล้วเช่นกัน ส่วนลำที่สามซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าและเปลี่ยนมาใช้รางดีดหรือ Catapult ตอนนี้อยู่ระหว่างก่อสร้างมีภาพหลุดออกมาเป็นระยะๆ

            ภัยคุกคามทั้งสองชนิดทุกประเทศวิตกกังวล แต่ภัยคุกคามซึ่งทวีความรุนแรงมากที่สุดก็คือ เครื่องบินจากกองทัพอากาศจีนจำนวนหนึ่ง จงใจบินรุกล้ำแนวป้องกันภัยทางอากาศประเทศเพื่อนบ้าน โดยเฉพาะไต้หวันพบเจอแขกไม่ได้รับเชิญชนิดรายวัน เฉพาะอย่างยิ่งวันที่ 15 มิถุนายน 2021 แห่กันมาถึง 28 ลำ ทั้งเครื่องบินขับไล่อเนกประสงค์ เครื่องบินโจมตีระยะไกล เครื่องบินเตือนภัยทางอากาศ เครื่องบินตรวจการณ์ทางทะเล รวมทั้งเครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์

            ภัยคุกคามทั้งสามชนิดจากจีนแผ่นดินใหญ่ บรรดาเรือมากมายของไต้หวันที่ลอยลำปกป้องท้องทะเล คือด่านแรกสุดที่ต้องพบเจอทั้งโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ บทความนี้ผู้เขียนขอพามาพบกับพัฒนาการสำคัญๆ จากหน่วยยามฝั่งและกองทัพเรือไต้หวันอัปเดตจนถึงปัจจุบัน นับเฉพาะสิ่งที่มีต้นแบบเผยโฉมให้ชาวโลกเห็นแล้วเท่านั้น สิ่งที่เป็นเพียงภาพกราฟิกสวยงามขออนุญาตผ่านไปก่อนนะครับ

Taiwan Coast Guard

วันที่ 29 เมษายน 2021 ที่ผ่านมา มีพิธีรับมอบเรือตรวจการณ์ไกลฝั่งชั้น Chiaya สร้างโดยอู่ต่อเรือ CSBC อันทันสมัย ประธานาธิบดีไช่ อิงเหวินทำหน้าที่ประธานตามปรกติ เรือลำใหม่ถือเป็นเรือขนาดใหญ่ที่สุดของหน่วยยามฝั่ง มีระวางขับน้ำสูงสุด 5,044 ตัน ยาว 12.5 เมตร กว้าง 16.5 เมตร ใช้เครื่องยนต์ดีเซล MTU จากเยอรมันทำงานความเร็วสูงสุด 24 นอต ระยะปฏิบัติการไกลสุดถึง 10,000 ไมล์ทะเลที่ความเร็ว 12 นอตติดตั้งสิ่งอำนวยความสะดวกอย่างครบถ้วน มาพร้อมลานจอดและโรงเก็บเฮลิคอปเตอร์ขนาด 10 ตัน

เนื่องจากเป็นเรือขนาด 5,000 ตันลำที่หนึ่ง หมายเลขเรือจึงถูกกำหนดให้ใช้ CG50001 ตามระเบียบอันดีงาม อาวุธซึ่งถูกติดตั้งไว้ป้องกันตนเองประกอบไปด้วย ปืนฉีดน้ำแรงดันสูงยิงได้ไกล 120 เมตรจำนวน 3 กระบอก ปืนกลอัตโนมัติ 20 มม.ลำกล้องเดี่ยว XTR-101 Remote Weapon System จำนวน 2 กระบอก และแท่นยิงจรวดขนาด 2.75 นิ้วรุ่นใหม่เอี่ยมอ่องอีก 1 แท่นยิงที่หัวเรือ

โดยทั่วไปเรือตรวจการณ์ไกลฝั่งมักติดตั้งปืนใหญ่ 76/62 มม.ไว้ที่หัวเรือ ข้อดีก็คือสามารถจัดการเป้าหมายผิวน้ำ เป้าหมายชายฝั่ง และเป้าหมายบนอากาศได้ดีระดับหนึ่ง แต่มีข้อเสียต้องใช้พื้นที่ใต้ดาดฟ้าเรือพอสมควร สำหรับแมกาซีนกระสุนปืนกับห้องเก็บกระสุนสำรอง ข้อเสียสำคัญกว่าก็คือปัจจุบันปืนมีราคาแพงมาก โดยเฉพาะปืนจากอิตาลีมีขายแค่รุ่น Super Rapid ซึ่งแพงกว่ารุ่น Compact ไปไกลลิบลับ รวมทั้งต้องใช้อุปกรณ์ควบคุมการยิงแยกต่างหาก ผู้เขียนกำเงินไป 20 ล้านเหรียญแล้วออกเดินทางไปอิตาลี ขากลับประเทศอาจเหลือเงินไม่พอซื้อพิซซ่ากับกาแฟเพื่อกินประทังชีพ

ด้วยเหตุผลเรื่องขนาดและราคาปืน หน่วยยามฝั่งไต้หวันจึงเปลี่ยนมาใช้จรวดขนาด 2.75 นิ้วรุ่นใหม่ โดยนำท่อยิงแฝดเจ็ดซึ่งมีใช้งานบนอากาศยานจำนวนหกท่อยิง มาติดรวมกันบนแท่นยิงหันซ้ายขวาได้กระดกขึ้นลงได้ เท่ากับว่ามีจรวดขนาด 2.75 นิ้วหรือ 70 มม.พร้อมใช้งานถึง 42 นัด มากเพียงพอในการป้องกันตนเองจากภัยคุกคามผิวน้ำ สามารถยิงสกัดหรือสร้างความเสียหายได้ดีระดับหนึ่ง ปัจจุบันหน่วยยามฝั่งไต้หวันยังคงใช้งานจรวดรุ่นไม่นำวิถี แต่อีกไม่นานจะเปลี่ยนมาใช้งานจรวดรุ่น Zhenhai ฉะนั้นระบบอาวุธที่แสดงอยู่ในภาพเล็กมุมบนซ้ายมือ จึงมีชื่อเรียกอย่างเป็นทางการว่า ‘Zhenhai Rocket Weapon System’

อาวุธใหม่เอี่ยมมาจากโครงการ Sky Blade Project คือการพัฒนาอาวุธประจำตัวอากาศยานไร้คนขับติดอาวุธรุ่น Tengyun ของกองทัพอากาศไต้หวัน ในอดีต Sky Blade ใช้เป็นชื่อโครงการอาวุธนำวิถีอากาศ-สู่-อากาศรุ่นหนึ่ง แต่ถูกโยกย้ายมาใช้งานกับจรวดขนาด 2.75 นิ้วมีระบบนำวิถี คล้ายคลึงจรวด Hydra 70 ของอเมริกาซึ่งถูกพัฒนาต่อเป็น Advanced Precision Kill Weapon System หรือ APKWS อันเป็นจรวด 2.75 นิ้วนำวิถีเลเซอร์ระยะยิงไกลสุด 11 กิโลเมตร ใช้งานได้กับอากาศยานทั้งปีกหมุนและปีกแข็ง

จรวด Zhenhai ถูกพัฒนาขึ้นมา 2 รุ่นได้แก่ หนึ่ง Mk.4 รุ่นใช้งานบนอากาศยานไร้คนขับจะชี้เป้าหมายด้วยระบบเลเซอร์ ระยะยิงไกลสุดอยู่ที่ประมาณ 10 กิโลเมตร และสองรุ่น Mk.66 ใช้งานบนเรือทำงานร่วมกับกล้องตรวจจับภาพด้วยความร้อน SeaFLIR 280-HD แท่นยิง Zhenhai Rocket Weapon System มีมุมกดต่ำสุด -15 องศา มุมเงยสูงสุด 50 องศา สามารถปล่อยจรวดขนาด 2.75 นิ้ว ระยะยิงหวังผลอยู่ที่ 5,000 เมตร ระยะยิงไกลสุดอยู่ที่ 8,000 เมตร ไม่มีระบบนำวิถีจึงมีราคาถูกกว่ารุ่น Mk.4 พอสมควร

Zhenhai รุ่น Mk.66 มีหัวรบชนิดต่างๆ ถึง 4 แบบให้เลือกใช้งาน ประกอบไปด้วย เจาะเกราะ แตกอากาศ กระทบแตก และส่องสว่าง หัวรบชนิดสุดท้ายให้กำลังหลายร้อยแรงเทียน ลอยอยู่บนอากาศนานถึง 5 นาที เหมาะสมกับภารกิจค้นและกู้ภัยยามค่ำคืน พลอยทำให้เรือมีความอเนกประสงค์มากขึ้น บนเรือยังมีกล้องตรวจการณ์กลางคืนเพิ่มเข้ามาอีก 1 ตัว ใช้เป็นอุปกรณ์ควบคุมการยิงสำรองได้ในกรณีฉุกเฉิน

ตามแผนการเรือตรวจการณ์ไกลฝั่งชั้น Chiaya จะถูกสร้างจำนวน 4 ลำ ปัจจุบันสร้างเสร็จแล้ว 2 ลำส่งมอบแล้ว 1 ลำ ส่วนอีก 2 ลำกำลังทยอยตามมาในอนาคต บนเรือลำนี้มีห้องผ่าตัด ห้องพักคนป่วย รวมทั้งห้องเอกซเรย์ทันสมัย ออกแบบมาเพื่อเป็นเรือตรวจการณ์ไกลโดยเฉพาะ ให้บังเอิญหน่วยยามฝั่งไต้หวันยังมีเรือรุ่นใหม่อีกหนึ่งลำ ซึ่งเจ็บจิ๊ดเจ็บแสบเปรี้ยวสะใจท่านผู้ชมยิ่งกว่านินจาคริสติน่า

วันที่ 27 เมษายน 2020 มีพิธีปล่อยเรือตรวจการณ์ไกลฝั่งชั้น Amping ลำที่หนึ่ง ก่อนเข้าประจำการจริงเดือนธันวาคม 2020 หน่วยยามฝั่งต้องการเรือจำนวน 12 ลำ สั่งซื้อไปแล้วจำนวน 8 ลำ เข้าประการแล้วจำนวน 1 ลำ และอยู่ระหว่างก่อสร้างอีก 2 ลำ เป็นแบบเรือที่สามารถเข้าร่วมสงครามได้ในยามที่ชาติถูกรุกราน

เรือหมายเลข CG6001  ถูกตั้งชื่อว่า Amping อันเป็นชื่อชั้นเรือไปด้วย เรือ Catamarun จากอู่ต่อเรือ JSSC ลำนี้ปรับปรุงมาจากเรือคอร์เวตชั้น Tuojiang ของกองทัพเรือไต้หวัน ให้เหมาะสมกับภารกิจของหน่วยยามฝั่งมากที่สุด เรือมีระวางขับน้ำสูงสุด 600 ตัน ยาว 65.4 เมตร กว้าง 14.8 เมตร กินน้ำลึก 2.1 เมตร ความเร็วสูงสุดถึง 44 นอต ระยะปฏิบัติการไกลสุด 3,250 ไมล์ทะเลที่ความเร็ว 12 นอต

ระบบอาวุธป้องกันตนเองประกอบไปด้วย ปืนฉีดน้ำแรงดันสูงยิงได้ไกล 120 เมตรจำนวน 1 กระบอกที่หัวเรือ ต่อด้วย Zhenhai Rocket Weapon System จำนวน 42 ท่อยิง และปืนกลอัตโนมัติ 20 มม.ลำกล้องแฝด XTR-102 Remote Weapon System จำนวน 1 กระบอกที่ท้ายเรือ มีเรือยางท้องแข็งความเร็ว 30 นอตจำนวน 1 ลำ กับจุดติดตั้งตู้คอนเทรนเนอร์อเนกประสงค์ขนาด 20 ฟุตอีก 1 ตู้

จุดเด่นของเรือตรวจการณ์ไกลฝั่งชั้น Amping ก็คือ มีจุดติดตั้งอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบ Hsing Feng II ระยะยิง 160 กิโลเมตร กับ Hsing Feng III ความเร็วเหนือเสียงระยะยิง 400 กิโลเมตรได้รวมกันถึง 16 นัด นำตัวเลข 12 มาคูณกับเลข 16 ได้เท่ากับ 192 ฉะนั้นในยามชาติเกิดสงครามเรือชั้นนี้ของหน่วยยามฝั่งไต้หวัน สามารถติดอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบได้มากสุดถึง 192 นัด ใช้เป็นก๊อกสองในการหยุดยั้งเรือรบฝ่ายตรงข้าม

เรือตรวจการณ์ไกลฝั่งชั้น Chiaya กับ Amping ช่วยพลิกโฉมให้หน่วยยามฝั่งไต้หวันเข้มแข็งกว่าเดิม มีเรือที่เหมาะสมกับภารกิจมากกว่าเดิม รวมทั้งมีไอเท็มลับเอาไว้เผื่อเหลือเผื่อขาด

Taiwan Navy

ระหว่างปี 2019 ผู้เขียนเคยเขียนถึงกองทัพเรือไต้หวัน 3 บทความติดกัน โดยเฉพาะบทความสุดท้ายเป็นการปูเรื่องไว้สำหรับอนาคต บทความปัจจุบันจึงถือเป็นตอนที่ 4 ต่อจากของเดิม เรือที่วันก่อนยังเป็นแค่เพียงเศษกระดาษ วันนี้กลับกลายเป็นของจริงลอยลำกลางทะเลลึกเสียแล้ว ผู้อ่านท่านใดอยากรู้ที่มาที่ไปของเรือแต่ละลำ เข้าไปเสพความสุขความสำราญจากบทความเดิมตามลิงก์นี้ได้เลย

https://thaimilitary.blogspot.com/2019/05/taiwan-navy-future-program.html

Taiwan Navy: The Future Program

Guided Missile Corvette and TC-2N

วันที่ 2 พฤษภาคม 2021 เรือคอร์เวตอาวุธนำวิถี PGG-619 ROCS Ta Chiang ของกองทัพเรือไต้หวัน ทำการทดสอบวิ่งในทะเลเป็นครั้งแรก มีการติดตั้งอาวุธปืนและระบบเรดาร์ทั้งหมดอย่างครบครัน

เรือหมายเลข 619 เป็นเรือคอร์เวตชั้น Min Chiang ลำที่ 1 จากจำนวน 3 ลำในเฟสแรกสุด พัฒนาปรับปรุงจากเรือคอร์เวตต้นแบบ PGG-618 ROCS Tuo Chiang ซึ่งเข้าประจำการตั้งแต่ปี 2014 เรือมีระวางขับน้ำเต็มที่ 685 ตัน ยาว 65 เมตร กว้าง 14.8 เมตร กินน้ำลึก 2.1 เมตร ความเร็วสูงสุดถึง 44 นอต แต่ถ้าแบกอาวุธเต็มลำจะลดลงมาเหลือ 30 นอต โดยมีระยะปฏิบัติการไกลสุด 1,800 ไมล์ทะเล

อาวุธบนเรือประกอบไปด้วย ปืนใหญ่ 76/62 มม.รุ่นใหม่ล่าสุดที่หัวเรือ 1 กระบอก ระบบป้องกันตนเองระยะประชิด Phalanx ท้ายเรือ 1 ระบบ มีจุดติดตั้งอาวุธนำวิถีกลางลำเรือค่อนข้างยาว มีเรดาร์ตรวจการณ์ 3 มิติรุ่นใหม่เพิ่มเติมเข้ามา ความคล่องตัวกับอาวุธที่แบกจนหลังแอ่นคือจุดเด่นเรือ Catamaran ลำนี้

ต่อมาในการทดสอบเดินเรือครั้งที่สอง ROCS Ta Chiang ได้รับการติดตั้งแท่นยิงอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน Tien Chien 2N หรือ TC-2N เป็นแท่นยิงแฝดสองวางซ้อนกันสี่ชั้นรวมแล้วเท่ากับแปดนัด (ภายในสี่เหลี่ยมสีแดง) สีจะเข้มๆ หน่อยอยู่ก่อนถึง SATCOM พอมองเห็นไหมครับ ผู้เขียนขอเรียกชื่อว่าแท่นยิงแนวตั้งก็แล้วกัน สาเหตุเป็นเพราะอะไรอีกไม่นานคงได้รู้กัน

National Chuang-shan Institute of Science and Technology หรือ NCSIST พัฒนา TC-2N จากอาวุธนำวิถีอากาศ-สู่-อากาศ Sky Sword II ของกองทัพอากาศ รุ่นใหม่ล่าสุดมีระยะยิงไกลถึง 100 กิโลเมตร แต่เวอร์ชันใช้งานบนเรือระยะยิงไกลสุดเพียง 30 กิโลเมตร แม้มีบูทเตอร์ช่วยส่งจรวดขึ้นสู่ฟากฟ้าก็ตาม ติดตั้งเรดาร์ตรวจจับเป้าหมายไว้ที่ปลายจมูก ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเรดาร์ควบคุมการยิงบนเรือ ระหว่างเดินทางรับคำสั่งจากเรดาร์ตรวจการณ์บนเรือด้วยระบบดาต้าลิงก์

ขนาดแท่นยิงค่อนข้างกะทัดรัด ผู้อ่านเห็นแล้วบอกว่า…นำมาติดบนเรือหลวงเจ้าพระยาได้หรือไม่? ไอ้ได้น่ะได้อยู่หรอกครับ ทว่าสมควรใช้งานแท่นยิงแฝดสองซ้อนสองรวมกันแล้วเท่ากับสี่นัดมากกว่า

ทำไมใช้แท่นยิงแฝดสองซ้อนสี่ไม่ได้ ทั้งๆ ที่เรือหลวงเจ้าพระยาใหญ่กว่าเรือไต้หวันตั้งเยอะ?

เรื่องนี้มีที่มาที่ไปครับ เรือคอร์เวตไต้หวันสร้างแท่นยิงถาวรกลางเรือแบ่งออกเป็นสี่ช่อง โดยแต่ละช่องมีความสูงประมาณ 5 เมตร มีประตูเปิดปิดด้านล่างช่วยระบายความร้อนลูกจรวด การนำแท่นยิงแฝดสองซ้อนสี่มาติดตั้งต้องบอกว่าเป็นเรื่องหมูตู้ ทีนี้ถ้านำมาใช้งานบนเรือหลวงเจ้าพระยาของเราบ้าง จะมีแค่เพียงรางเหล็กรองรับจรวดซ้อนสี่นัดในแนวตั้ง ความมั่นคงระหว่างปล่อยจรวดน้อยกว่ากัน เจอพายุลมแรงเข้าไปสร้างปัญหามากขึ้นกว่าเดิม นี่ยังไม่พูดถึงเรื่องการสะท้อนเรดาร์จากเรือข้าศึกจากแท่นยิงสูงโด่เด่

เพราะฉะนั้น…ใช้งานแท่นแฝดสองซ้อนสองบนเรือหลวงเจ้าพระยาจะเหมาะสมมากที่สุด

คำถามถัดไป…ประสิทธิภาพ TC-2N มีมากน้อยแค่ไหน เทียบกับ ESSM ของอเมริกาได้หรือไม่?

ตอบสั้นๆ คือยังเทียบกันไม่ได้ คิดว่าใกล้เคียง Sea Sparrow รุ่นท้ายๆ มากกว่า เพียงแต่ระบบนำวิถีกับระบบดาต้าลิงก์ดีกว่ากันเล็กน้อย TC-2N พัฒนามาจากอาวุธนำวิถีอากาศ-สู่-อากาศ Sky Sword II ยิงเครื่องบินซึ่งเป็นเป้าหมายใหญ่ได้แน่นอน ยิงอากาศยานไร้คนขับซึ่งขาดความเร็วและความคล่องตัวได้แน่นอน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบรุ่นใหม่ ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าเครื่องบิน มีความคล่องตัวสูงมาก ใช้วิธีบินเรี่ยน้ำในระดับต่ำ รวมทั้งสามารถเปลี่ยนทิศทางบินระหว่างเข้าโจมตี TC-2N เอาไม่อยู่อย่างแน่นอน

คำถามถัดไป…แล้วไต้หวันมีแผนรับมือเรื่องนี้อย่างไร?

ตอบสั้นๆ คือใช้ระบบป้องกันตนเองระยะประชิด ตอนถัดไปจะพูดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง ในแผนระยะยาว TC-2N จะถูกพัฒนาทันสมัยกว่าเดิม รุ่น Block II สามารถรับมืออาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบได้ดีขึ้น แต่ต้องใช้เวลาบวกประสบการณ์บวกความรู้บวกเทคโนโลยีบวกโน่นนั่นนี่ กระโดดก้าวเดียวกลายเป็นจรวดเทพคงทำไม่ได้

TC-2N จะมาแทนที่อาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยานระยะใกล้กับระยะกลางทั้งหมดของกองทัพเรือไต้หวัน TC-2 จะมาแทนที่อาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยานระยะใกล้ทั้งหมดของกองทัพบกและกองทัพอากาศไต้หวัน แต่ Sky Sword II ไม่สามารถแทนที่อาวุธนำวิถีอากาศ-สู่-อากาศระยะเกินสายตาของกองทัพอากาศได้ทั้งหมด ต้องรอรุ่นใหม่ซึ่งทันสมัยกว่า ประสิทธิภาพสูงกว่า และมีความน่าเชื่อถือมากกว่าถึงจะทำสำเร็จ

กลับมาที่เรือคอร์เวตเจ้าของฉายา Aircraft Carrier Killer  อีกครั้ง กองทัพเรือไต้หวันต้องการจัดหาเรือชั้นนี้จำนวน 12 ลำ แบ่งเป็นรุ่นปราบผิวน้ำจำนวน 6 ลำ รุ่นป้องกันภัยทางอากาศ 3 ลำ และรุ่นปราบเรือดำน้ำอีก 3 ลำ บังเอิญเรือต้นแบบ ROCS Tuo Chiang ซึ่งติดตั้งโซนาร์ลากท้าย VDS กับตอร์ปิโดเบาปราบเรือดำน้ำ ผลการใช้งานถือว่าสอบตกได้คะแนนต่ำมาก ROCS Ta Chiang  ก็เลยไม่ได้ติดตั้งระบบปราบเรือดำน้ำ สังเกตได้ว่าท้ายเรือกราบซ้ายไม่มีช่องปล่อยโซนาร์แล้ว ส่วนช่องปล่อยเรือเล็กที่กราบขวายังอยู่ตามปรกติ 

          แผนการจัดหาอาจเปลี่ยนแปลงตามความเหมาะสม โดยเฉพาะรุ่นปราบเรือดำน้ำอาจหายไปเลยก็ได้ แต่เรือคอร์เวตอาวุธนำวิถีชั้น Ta Chiang จำนวน 3 ลำที่สร้างในเฟสแรก จะติดตั้งอาวุธตามภาพกราฟิกอย่างแน่นอน ประกอบไปด้วยอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน TC-2N จำนวน 16 นัด (จุดสีเหลือง) อาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบ Hsing Feng II ระยะยิง 160 กิโลเมตร จำนวน 8 นัด (จุดสีชมพู) และอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบความเร็วเหนือเสียง Hsing Feng III ระยะยิง 400 กิโลเมตร (จุดสีฟ้า) อีก 4 นัด นับรวมทั้งหมดจะมีจรวดชนิดต่างๆ บนเรือลำนี้ถึง 28 นัด ทั้งเรือและจรวดพัฒนาและสร้างใช้งานเองภายในประเทศ

            ในภาพมองเห็นเรดาร์ตรวจการณ์ 3 มิติ CS/MPQ-90 Bee Eye X-band Rotating Passive Phased Array Radar  อยู่ก่อนถึง Phalanx พัฒนาขึ้น,kโดย Chinese Academy of Sciences  เพิ่งติดตั้งบนเรือลำนี้เป็นลำแรก มีประสิทธิภาพสูงโดยเฉพาะการติดตามเป้าหมายทางอากาศ ทำงานร่วมกับอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน TC-2N ได้เป็นอย่างดี แม้เป็นเพียงเรดาร์ PESA ไม่ใช่ AESA รุ่นใหม่เอี่ยมก็ตาม

            CS/MPQ-90 Bee Eye ถูกไต้หวันใช้งานแบบยกโหล ต่อไปในอนาคตจะมีประจำการครบทุกเหล่าทัพ กองทัพบกกับกองทัพอากาศใช้งานร่วมกับอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน TC-2 ซึ่งเป็นรุ่นใช้งานบนบก เผยโฉมครั้งแรกในงาน IDEX 2019 โดยติดแท่นยิงแฝดสี่บนรถบรรทุกหกล้อ ตามข่าวระยะยิงลดลงมาเหลือเพียง 15 กิโลเมตร และไม่มีบูทเตอร์ติดท้ายจรวดเพื่อลดราคา แต่ผู้เขียนไม่กล้าฟันธงรอดูของจริงในอนาคตดีกว่า

ทั้ง TC-2N หรือ TC-2 รวมทั้ง Bee Eye PESA Radar ได้รับคำสั่งซื้อทั้งหมดแล้ว ฉะนั้นในอนาคตจะได้เห็นภาพจริงอย่างแน่นอน ภาพประกอบด้านบนคือการทดสอบยิง TC-2N บนเรือฟริเกตชั้น Knox ของกองทัพเรือไต้หวันในปี 2014 ถือเป็นการทดสอบรุ่นใช้งานทางทะเลครั้งแรกสุด มองเห็นเรดาร์ CS/MPQ-90 Bee Eye ติดไว้ท้ายเรืออย่างชัดเจน ในการทดสอบจรวดต้นแบบยังไม่ได้ติดบูทเตอร์แต่อย่างใด

TC-2N ใช้งานบนเรือกับ TC-2 ใช้งานบนบกต่างกันที่บูทเตอร์ ช่วยเพิ่มอัตราเร่งกับระยะทางซึ่งรุ่นใช้งานบนบกไม่จำเป็นต้องใช้ ฉะนั้นแล้วราคาแตกต่างกันอย่างแน่นอน ผู้เขียนคิดว่าท่อยิง TC-2N น่าจะใช้งาน TC-2 ได้ แต่ท่อยิง TC-2 ซึ่งยาวเพียง 4 เมตรไม่น่ารองรับ TC-2N ติดบูทเตอร์ยาวมากกว่า 4 เมตรได้

Guided Missile LPD and Sea Oryx

          วันที่ 9 มิถุนายน 2020 ไต้หวันทำพิธีวางกระดูกเรือเรือยกพลขึ้นบกขนาดใหญ่สร้างเองในประเทศ เรือซึ่งมีราคา 163 ล้านเหรียญถูกกำหนดให้ใช้หมายเลข 1401 ต่อมาในวันอังคารที่ 13 เมษายน 2021 มีพิธีปล่อยเรือลงน้ำพร้อมการเฉลิมฉลองทั่วประเทศ ประธานาธิบดีไช่ อิงเหวินทำหน้าที่ประธานจัดงานตามปรกติ

เรือลำแรกในโครงการ Fortune Project ซึ่งเริ่มเดินหน้าตั้งแต่ปี 20017 ถูกกำหนดชื่ออย่างเป็นทางการว่า LPD 1401 ROCN Yushan ชื่อเรือสร้างโดยอู่ต่อเรือ CSBC Corporation Taiwan มาจากชื่ออุทยานแห่งชาติยวี่ซัน หรือที่คนทั่วโลกล้วนรู้จักดีในชื่อภูเขาหยก โครงการนี้สำคัญกับไต้หวันพอสมควร แต่ไม่มากเท่าภัยคุกคามอื่นซึ่งกำลังจ่อคอหอยตัวเอง ส่งผลให้เรือลำที่สองถูกเลื่อนออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

ทำไมไต้หวันต้องมีเรือยกพลขึ้นบกขนาดใหญ่? หรือต้องการบุกตลบหลังจีนเหมือนในนิยาย?

ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ไต้หวันจำเป็นต้องมีเรือให้นาวิกโยธินตัวเองใช้งาน แล้วเรือที่มีอยู่ในปัจจุบันมันชราภาพหมดแล้ว จำเป็นต้องสร้างขึ้นมาทดแทนจำนวนหนึ่งเท่านั้นเอง นาวิกโยธินที่ไต้หวันมีอยู่ประมาณหนึ่งหมื่นนายก็เช่นกัน มีไว้ยกพลขึ้นบกเกาะเล็กเกาะน้อยของตัวเองเท่านั้น หน้าที่หลักคือป้องกันทหารจีนยกพลเข้ามาในพื้นที่ไต้หวัน รวมทั้งทำภารกิจพิเศษเช่นลักลอบโจมตีจากใต้ทะเล

เรือลำใหม่ช่วยให้นาวิกโยธินทำภารกิจสะดวกขึ้น ROCN Yushan มีระวางขับน้ำเต็มที่ 10,600 ตัน ยาว 153 เมตร กว้าง 23 เมตร กินน้ำลึกสุด 5.8 เมตร ความเร็วสูงสุด 21 นอต ระยะปฏิบัติการไกลสุด 7,000 ไมล์ทะเล แต่ถ้าแบกมาเต็มลำจะลดเหลือเพียง 5,000 ไมล์ทะเล บรรทุกยานเกราะ AAV-7 ได้จำนวน 9 คัน มีเรือระบายพลขนาดใหญ่ LCU จำนวน 1 ลำ เรือระบายพลขนาดกลาง LCM อีก 4 ลำ

ท้ายเรือมีลานจอดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ รองรับเจ้ายักษ์ CH-47D Chinook ได้อย่างสบาย มีโรงเก็บเฮลิคอปเตอร์ขนาด 10 ตันจำนวน 2 ลำ บนเรือมีเตียงนอนรวมทั้งสิ้น 673 เตียง สำหรับลูกเรือ 190 เตียง สำหรับนาวิกโยธิน 250 เตียง มีเตียงว่าง 233 เตียงสำรองเพื่อทำภารกิจอื่นๆ (ลำเลียงทหารเพิ่มเติมก็ได้) อ่านดูคร่าวๆ ค่อนข้างอเนกประสงค์พอสมควร คุ้มค่างบประมาณ 163 ล้านเหรียญในการสร้างเรือ

ระบบอาวุธป้องกันตนเองประกอบไปด้วย ปืนใหญ่ 76/62 มม.ใช้ป้อมปืนไต้หวันจำนวน 1 กระบอก ระบบป้องกันตัวเองระยะประชิด Phalanx CIWS จำนวน 2 ระบบ ปืนกลอัตโนมัติ 20 มม.ลำกล้องเดี่ยว XTR-101 RWS จำนวน 2 กระบอก รวมทั้งมีจุดติดตั้งอาวุธนำวิถีบริเวณกลางเรือค่อนข้างกว้าง

จุดติดตั้งอาวุธนำวิถีนี่เองคือสาเหตุของเรื่องดราม่า พิธีปล่อยเรือลงน้ำมีการเผยแพร่ข่าวออกไปทั่วโลก บังเอิญข้อมูลค่อนข้างคลาดเคลื่อนจากข้อเท็จจริง เนื่องจากทุกคนอ่านภาษาจีนไต้หวันหรือฮกเกี้ยนไม่ออก ส่วนคนที่อ่านออกก็ดันมั่นใจตัวเองเกิดเหตุ ไม่ได้ตรวจสอบข้อมูลจากทางการไต้หวันให้ชัดเจนเสียก่อน

ดราม่าเรื่องนี้คืออะไรอย่างนั้นหรือ? ผู้เขียนพอสรุปเรื่องราวได้ดังนี้

สำหรับคนที่ไม่เคยตามข่าวไต้หวันมาก่อน จะลงข้อมูลว่าเรือ ROCN Yushan ติดอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบ Hsing Feng II และ Hsing Feng III รวมกันจำนวน 16 นัด

สำหรับคนที่เคยตามข่าวไต้หวันแต่ดันชะล่าใจ จะลงข้อมูลว่าเรือ ROCN Yushan ติดอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน TC-2N  จำนวน 16 นัด และอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบ Hsing Feng III อีกจำนวน 4 นัด

ส่วนผู้เขียนซึ่งตามข่าวไต้หวันและมั่นใจเบ้าหน้าตัวเองมาก ลงข้อมูลว่าเรือ ROCN Yushan ติดอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน TC-2N  จำนวน 16 นัดเท่านั้น

บังเอิญข้อเท็จจริงที่กองทัพเรือไต้หวันระบุชัดเจน เป็นการหักปากกาเซียนตัวปลอมทั่วโลกจนร้องกรี๊ดๆ เพราะเรือ ROCN Yushan ติดอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน TC-2N  ได้มากถึง 32 นัด

เพื่อเป็นการตรวจสอบข้อเท็จจริง เรามาชมจุดสร้างปัญหาชวนหัวกันต่อเลย นี่คือแท่นยิงอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน TC-2N แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ยังไม่ได้ติดตั้งท่อยิงเข้าไปเท่านั้นเอง ชมภาพเล็กมุมขวามือกันก่อนนะครับ นี่คือต้นแบบแท่นยิง TC-2N ตั้งแต่ปี 2017 เป็นท่อยิงแฝดสี่ซ้อนสองซ้อนตั้งทำมุม 60 องศา นับรวมกันได้เท่ากับแปดนัดต่อหนึ่งแท่นยิง ผู้เขียนขอเรียกชื่อว่าแท่นยิงแนวนอนตามคุณลักษณะ

ไต้หวันออกแบบแท่นยิงให้เหมาะสมกับการใช้งาน ท่อยิงทั้งแปดจะเสียบเข้าไปในแท่นยิงพอดิบพอดี โดยมีท่อบังคับทิศทางไอพ่นให้ลอยสูงทำมุม 60 องศา บนเรือลำใหม่ติดตั้งแท่นยิงดังกล่าว 2 จุดสลับกัน ข้อมูลทั้งหมดระบุว่าเรือติดตั้ง TC-2N ได้เพียง 16 นัดเท่านั้น แล้ว 32 นัดมาจากไหนกันล่ะพ่อเอ๊ย!

คำตอบที่ตอนนี้ผู้เขียนนึกออกมีสามทางเลือก หนึ่งแท่นยิงของจริงมีความสูงมากกว่าแท่นยิงต้นฉบับ ใส่ท่อยิงแฝดสี่ซ้อนสี่ชั้นนับรวมกับเท่ากับ 16 นัด จำนวน 2 แท่นเท่ากับเรือมี TC-2N จำนวน 32 นัด

คำตอบที่สองดูเหมือนแท่นยิงใหม่จะกว้างกว่าแท่นยิงต้นแบบ ฉะนั้นต้องเป็นท่อยิงแฝดแปดซ้อนสองชั้นนับรวมกับเท่ากับ 16 นัด จำนวน 2 แท่นเท่ากับเรือมี TC-2N จำนวน 32 นัด

คำตอบที่สามนี่คือแท่นยิงแนวนอนต้นแบบนี่แหละ ใส่ TC-2N ได้มากสุด 8 นัดเหมือนเดิม แต่ทว่าเรือสามารถติดตั้งได้มากถึง 4 แท่นยิง (ปรกติจะติดเพียง 2 แท่นยิง) โดยการติดตั้งหันหน้าชนกันเวลายิงใช้วิธียิงสลับกัน ฉะนั้นในยามสงครามเรือสามารถแบก TC-2N ไปได้มากสุดถึง 32 นัด

คำตอบที่ถูกต้องอาจต้องใช้เวลารอคอย เมื่อไรก็ตามที่เรือติดท่อยิง TC-2N บนแท่นยิงที่สร้างไว้แล้วล่วงหน้า เราจะได้รู้กันว่าคำตอบข้อไหนกันแน่คือสิ่งถูกต้อง

โอย…อ่านแล้วปวดหัว ไปเรื่องระบบเรดาร์บนเรือกันบ้างดีกว่า

เรือยกพลขึ้นบกชั้น Yushan ของไต้หวัน ได้รับแรงบันดาลใจจากเรือชั้น San Antonio ของอเมริกา มีการสร้างเสากระโดงสองต้นหัวเรือท้ายเรือ ในเสากระโดงเป็นโดมสำหรับครอบเรดาร์เหมือนเรืออเมริกา เรือไต้หวันติดตั้งอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน TC-2N ฉะนั้นเรดาร์ CS/MPQ-90 Bee Eye มาด้วยแน่นอน ปัญหาก็คือเรดาร์อีกตัวคืออะไรกันแน่? หรือมีแค่เพียงเรดาร์ CS/MPQ-90 Bee Eye ตัวเดียวเท่านั้น

ความเห็นส่วนตัวผู้เขียนคิดว่ามีจุดติดตั้งเรดาร์เพิ่มเติม เตรียมไว้สำหรับเรดาร์ตรวจการณ์ 3 มิติ AESA ที่ไต้หวันกำลังพัฒนา ใช้เป็นเรดาร์หลักบนเรือฟริเกตเบาขนาด 1,500 ตัน ใช้เป็นเรดาร์รองบนเรือฟริเกตขนาด 4,530 ตัน และใช้เป็นเรดาร์เสริมบนเรือพิฆาตป้องกันภัยทางอากาศขนาด 7,000 ตัน ส่วนจะได้ติดตั้งบนเรือ LPD โครงการ Fortune Project หรือเปล่า อาจต้องรอดูหลังเรือเข้าประจำการสักพักหนึ่ง

เรือยกพลขึ้นบกลำใหม่จบสิ้นแต่เพียงเท่านี้ เราไปต่อกันที่เรือยกพลขึ้นบกลำเก่าจากยุคสงครามโลก USS Dukes Country LST-735 เข้าประจำการวันที่ 26 เมษายน 1944 และปลดประจำการเดือนมีนาคม 1946 ทั้งๆ ที่มีอายุการใช้งานเพียง 1 ปี 11 เดือน สาเหตุเป็นเพราะสงครามโลกครั้งที่สองสิ้นสุดลงแล้ว

USS Dukes Country พร้อมเรืออีกหลายสิบลำ ต้องจอดเรียงรายผูกเชือกติดกันอยู่ในท่าเรือ มีตัวแทนประเทศต่างๆ ที่สนใจแวะมาเยี่ยมชม แต่ไม่มีใครซื้อทั้งๆ ที่ลดราคาให้เหลือเพียงหนึ่งในสาม สาเหตุเป็นเพราะช่วงนั้นเศรษฐกิจตกสะเก็ดทั่วโลก จนกระทั่งในปี 1950 เรือ USS Dukes Country กลับเข้าประจำการอีกครั้ง อันเป็นผลสืบเนื่องจากสงครามเกาหลีระเบิดขึ้นนั่นเอง

หลังสงครามเกาหลีสิ้นสุดลง USS Dukes Country ถูกกองทัพเรือไต้หวันเช่าซื้อนานถึง 17 ปี ต่อมาในปี 1974 จึงขอซื้อขาดตั้งชื่อว่า ROCK Chung Hai LST-219 เรือยกพลขึ้นบกลำแรกถูกใช้งานมาอย่างยาวนาน จนกระทั่งถึงปี 2017 จึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็น ROCK Kao Hsiung โดยใช้หมายเลขเรือ LCC-1 และเปลี่ยนหน้าที่มาเป็นเรือทดสอบระบบอาวุธทันสมัยชนิดต่างๆ โดยหนักมาที่ระบบป้องกันภัยทางอากาศเป็นหลัก

2021 ลบด้วย 1944 เท่ากับ 77 ปี ไต้หวันใช้เรืออายุ 77 ปีแบบไม่เกรงใจคนแก่สักนิด

จากภาพถ่ายมีข้อมูลระบุชัดเจน ฝั่งซ้ายสุดที่ว่างกลางเรือสร้าง Superstructure ยกสูงขึ้นมา เพื่อติดตั้งระบบแท่นยิงแนวดิ่ง Mk.41 ซึ่งไต้หวันซื้อมาจากอเมริกา หวังใช้งานกับอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยานจำนวน 2 รุ่นของตัวเอง ถัดมาหลังเสากระโดงคือเรดาร์ CS/MPQ-90 Bee Eye ถัดไปหน่อยเดียวคือแท่นยิงอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน TC-2N รุ่นแนวตั้งใช้งานบนเรือคอร์เวต ปิดท้ายด้วยระบบป้องกันตนเองระยะประชิด Sea Oryx ขนาด 24 ท่อยิง ต้นแบบมาแล้วฉะนั้นอีกไม่นานเข้าประจำการแน่นอน

 Sea Oryx พัฒนาจากอาวุธนำวิถีอากาศ-สู่-อากาศ Tien Chien-1 ของกองทัพอากาศ นำมาปรับปรุงให้เหมาะสมกับการใช้งานบนเรือ อารมณ์เดียวกับ RAM ของอเมริกาหรือ FL-3000N ของจีนนั่นเอง ระยะยิงไกลสุด 9 กิโลเมตร ระยะยิงสูงสุด 3 กิโลเมตร นำวิถีอินฟราเรดมีระบบดาต้าลิงก์รับข้อมูลระหว่างเดินทางได้ ใช้ระบบ Lock-on-after-launch คือยิงออกไปก่อนบังคับทิศทางด้วยเรดาร์ตรวจการณ์ เข้าใกล้เป้าหมายตัวจับความร้อนที่ปลายจมูกเริ่มต้นทำงาน เมื่อล็อกเป้าได้ Sea Oryx จะพุ่งเข้าใส่แล้วตูม…เกิดเป็นโกโก้ครันช์!

ต้นแบบ Sea Oryx ในภาพเป็นรุ่น 24 ท่อยิง นำมาใช้งานบนบกเพื่อป้องกันภัยระยะประชิด 

ชมภาพถัดไปกันต่อนะครับ ภาพใหญ่คือ Sea Oryx 24 ท่อยิงทาสีพรางดูกลมกลืน ที่เห็นไกลๆ คือระบบเรดาร์ Shipborne Phase Array หรือ ADAR-HP รุ่นใช้งานบนบก ระยะตรวจจับไกลสุดถึง 400 กิโลเมตร อนาคตจะถูกใช้งานบนเรือฟริเกตขนาด 4,530 ตัน คู่กับอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน Sea Bow Three หรือ Tiangong-3 ซึ่งมีระยะยิงไกลสุด 200 กิโลเมตร โดยใช้แท่นยิงแนวดิ่ง Mk.41ของอเมริกานั่นเอง

Sea Oryx รุ่นใช้งานบนเรือมีขนาด 16 ท่อยิงตามภาพเล็กฝั่งขวามือ จะถูกติดตั้งบนเรือขนาดใหญ่ตั้งแต่เรือฟริเกตแท้ๆ ขึ้นไป ภาพเล็กฝั่งซ้ายมือคือรุ่น 12 ท่อยิงขนาดกะทัดรัด ติดตั้งเรดาร์ตรวจการณ์ 3 มิติสำหรับติดเป้าหมายไว้ด้านบน อารมณ์เดียวกับ Sea Ram ของอเมริกานั่นเอง จะถูกติดตั้งบนเรือฟริเกตเบาขนาด 1,500 ตัน และเรือคอร์เวตขนาด 685 ตัน รวมทั้งเรือสำคัญๆ ขนาดเล็กบางลำ

Mine Laying Ship and Glory Star

          โครงการเรือยกพลขึ้นบกขนาดหนึ่งหมื่นตันผ่านไปแล้ว ถัดไปคือโครงการเรือเล็กแต่มีความสำคัญไม่แพ้กัน ในการป้องกันภัยจากเรือรบจำนวนมหาศาลของจีน รวมทั้งเรือดำน้ำซึ่งมีจำนวนเพิ่มขึ้นทุกปี กองทัพเรือไต้หวันต้องการตัวช่วยมาคอยสนับสนุน และหนึ่งในนั้นก็คือทุ่นระเบิดทันสมัยชนิดต่างๆ

ทุ่นระเบิดเป็นอาวุธยุคก่อนสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ทว่าจนถึงปัจจุบันยังทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ว่ากันว่าหลังสงครามโลกครั้งที่สองเป็นต้นมา อาวุธที่สร้างความเสียหายให้กับเรือรบอเมริกามากที่สุดก็คือ ทุ่นระเบิดรุ่นเก่าโบราณหงำเหงือกของฝ่ายตรงข้าม โดนเข้าไปหลายลำสร้างความเสียหายพอสมควร

ในเมื่อกองเรืออเมริกาเคยวอดวายมาแล้ว ไฉนเลยกองเรือจีนจะวอดวายตามกันไม่ได้ ไต้หวันพัฒนาทุ่นระเบิดรุ่นใหม่ขึ้นมาหลายรุ่น พร้อมกับสั่งซื้อเรือวางทุ่นระเบิดความเร็วสูง 4 ลำเข้าประจำการ

วันที่ 4 สิงหาคม 2020 อู่ต่อเรือ Taiwanese shipbuilder Lungteh Shipbuilding ทำพิธีปล่อยเรือวางทุ่นระเบิดชั้น Min Jiang ลำที่หนึ่งลงน้ำ เรือ ROCS Min Jiang ใช้หมายเลขเรือ FMLB-1 ซึ่งย่อมาจาก Fast Mine Laying Boat มีระวางขับน้ำ 347 ตัน ยาว 41 เมตร กว้าง 8.8 เมตร กินน้ำลึก 1.7 เมตร ความเร็วสูงสุด 15 นอต อาวุธป้องกันตัวประกอบไปด้วยปืนกล 20 มม.T75 จำนวน 1 กระบอก และปืนกล 7.62 มม.T74 อีก 2 กระบอก ออกแบบให้ควบคุมเรือจากบนฝั่งหรือใช้ลูกเรือคุมเรือก็ได้ ภายในเรือสามารถบรรทุกทุ่นระเบิดจำนวนหนึ่งบนราง มาพร้อมระบบปล่อยอัตโนมัติบริเวณท้ายเรือกราบขวา

เรือวางทุ่นระเบิดความเร็วสูงชั้น Min Jiang สามารถทำงานได้โดยไม่ต้องมีลูกเรือบนเรือ ภารกิจหลักคือขัดขวางการยกพลขึ้นบกทหารจีน โดยการส่งเรือออกไปเสี่ยงตายวางทุ่นระเบิดดักหน้า ควบคุมระยะไกลเอาเทคโนโลยีเข้าสู้ว่าอย่างนั้น เพียงแต่ผู้เขียนไม่แน่ใจระบบควบคุมทางไกลติดตั้งหรือยัง

เรือทั้ง 4 ลำวางกระดูกเรือเรียบร้อยแล้ว ROCS Min Jiang ปล่อยลงน้ำแล้วอยู่ระหว่างทดสอบเดินเรือ ถือเป็นอีกหนึ่งทางเลือกในการป้องกันตัว แบบเรือก็ง่ายๆ ตามภาพไม่มีอะไรพิเศษ อู่ต่อเรือเอกชนในไทยพากันลูบปากบอกว่าหมูตู้ ที่ยากสักหน่อยคือระบบวางทุ่นระเบิดอัตโนมัติกับระบบควบคุมเรือจากระยะไกล

ปรกติกองทัพเรือไต้หวันใช้เรือระบายพลขนาดใหญ่หรือ LCU วางทุ่นระเบิด ในอนาคตจะถูกแทนที่ด้วยเรือ FMLB รุ่นใหม่ทันสมัย อาวุธโบราณแต่ทรงประสิทธิภาพยังคงใช้งานได้ดีเสมอ

ภาพถัดไปคือทุ่นระเบิดรุ่นใหม่กองทัพเรือไต้หวัน มีด้วยกัน 4 แบบเริ่มจากภาพบนซ้ายมือคือ Wan Xiang CAPTOR Mine หรือทุ่นระเบิดปราบเรือดำน้ำ ภาพบนขวามือคือ Floating Mine หรือทุ่นระเบิดลอยซึ่งจะลอยอยู่บนผิวน้ำ ภาพล่างซ้ายมือคือ Moored Mine หรือทุ่นระเบิดทอดประจำที่ จะลอยอยู่ในระดับความลึกที่ตั้งไว้ โดยมีสมอที่ก้นทะเลตรึงทุ่นระเบิดไว้กับที่ ส่วนภาพล่างขวามือคือ Wan Xiang Bottom Mine หรือ Grounded Mine ทุ่นระเบิดวางบนพื้นทะเล แต่ในภาพเป็นรุ่นฝึกไม่มีหัวรบบรรจุอยู่ภายใน

ข้อมูลเรื่องทุ่นระเบิดไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์นะครับ เป็นศาสตร์ความรู้ที่ผู้เขียนไม่สามารถหยั่งลึกได้ รวมทั้งข้อมูลจากไต้หวันค้นพบแค่เพียงสองรุ่น อาจมีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นโปรดพิจารณาอย่างรอบคอบ

เรือลำถัดไปผู้เขียนเคยเขียนถึงมาก่อนเช่นกัน เป็นเรือลำเล็กมากที่สุดของบทความ เนื่องจากไต้หวันพัฒนาอาวุธจำนวนมาก จำเป็นต้องมีเรือทดสอบในการติดตั้งอาวุธต้นแบบ เรือลำนี้ต้องมีขนาดเล็กค่าใช้จ่ายไม่สูง แต่มีประสิทธิภาพใกล้เคียงเรือรบซึ่งจะนำอาวุธไปใช้งานจริง

เหมือนจะง่ายแต่ไม่ง่าย ไต้หวันมีเรือคอร์เวตกับเรือตรวจการณ์ไกลฝั่งความเร็ว 44 นอตใช้งาน เรือเล็กโดยทั่วไปความเร็วต่ำกว่ากันพอสมควร การทดสอบอาจได้ผลลัพธ์ไม่เหมาะสมสักเท่าไร ด้วยเหตุนี้โครงการสำคัญโครงการหนึ่งจึงได้เกิดขึ้น โดยใช้ชื่อว่า ‘Glory Star Offshore Test Platform’

แบบเรือในโครงการถูกจัดแสดงในงาน KIMD EXPO 2018 (ภาพเล็กมุมขวา) เพราะไม่มีรายละเอียดผู้เขียนพลอยเข้าใจคลาดเคลื่อนไปว่า นี่คือเรือเร็วโจมตีอาวุธนำวิถี Catamarun ขนาดเล็กรุ่นส่งออก แท้ที่จริงเป็นเรือทดสอบควมเร็วสูงรุ่นใหม่ต่างหาก ไต้หวันสร้างเรือเพื่อใช้งานเองหาใช่ส่งออกแต่อย่างใด

เรือลำนี้มีชื่อว่า Glory Star สร้างโดย Zhongshan Research Institute of Science and Longde Shipbuilding Industry ทำพิธีปล่อยเรือลงน้ำวันที่ 9 มีนาคม 2019 เรือมีระวางขับน้ำ 80 ตัน ยาว 28 เมตร กว้าง 8.8 เมตร กินน้ำลึก 1.3 เมตร ความเร็วสูงสุด 35 นอตต่ำกว่าความต้องการไป 5 นอต

แบบเรือมีความคล้ายคลึงเรือคอร์เวตอาวุธนำวิถีชั้น Tuojiang หลังเข้าประจำการ Glory Star เริ่มต้นทำงานตัวเองทันที ในภาพใหญ่ Superstructure หรือกล่องครอบอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบถูกถอดออกไป ท้ายเรือวางตู้คอนเทรนเนอร์ห้องทำงานสีดำ มีเสาสูงอยู่ด้านบนน่าจะไว้ติดตั้งเรดาร์ต้นแบบ หัวเรือติดปืนกลอัตโนมัติ 20 มม.ลำกล้องแฝด XTR-102 RWS ได้ 1 กระบอก เพียงแต่ในภาพถ่ายไม่ได้ติดตั้งเอาไว้

ภาพถัดไปถือเป็นภาพหมู่รวมดาวสาวสยาม Glory Star สามารถทำหน้าที่ได้อย่างคล่องตัว ภาพซ้ายสุดเป็นการทดสอบระบบเรดาร์ CS/MPQ-90 Bee Eye รุ่นใช้งานบนบก ติดตั้งอยู่บนตู้คอนเทนเนอร์ขนาด 2 ฟุต แล้วนำมาวางท้ายเรือเพื่อทดสอบระบบ Mobile Radar ส่วนภาพกลางคือการทดสอบปืนกลอัตโนมัติรุ่นใหม่ของไต้หวัน มีชื่อเรียกยาวๆ ว่า Carrier-based Chain Gun Remote Control System โดยนำปืนกล 30 มม.รุ่น ATK MK-44 30mm Chain Gun มาติดตั้งบนป้อมปืนที่ไต้หวันพัฒนาขึ้นมาเอง ติดตั้งกล้องโทรทัศน์ กล้องตรวจจับความร้อน รวมทั้งเลเซอร์วัดระยะ บรรจุกระสุน 30 มม.ในป้อมปืนมากถึง 600 นัด

ไต้หวันจะนำปืนกลอัตโนมัติ 30 มม.มาใช้งานแทนที่ปืนกล 40 มม. บนเรือรบ เรือช่วยรบ และเรือยามฝั่งที่เคยใช้งาน Bofors 40L70 ทุกลำ ส่วนที่หัวเรือน่าจะเป็นปืนกลอัตโนมัติ 20 มม.ลำกล้องเดี่ยว XTR-101 RWS ใช้ลำกล้องปืน XTM102 ขนาด 20x102 สั้นกว่าปืนกลทั่วไป มาที่ภาพขวามือกันบ้างนะครับ Glory Star ติดตั้งแท่นยิงอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบระยะใกล้ยังไม่เปิดเผยชื่อ ขนาดกะทัดรัดใช้งานบนเรือเล็กได้อย่างสบาย จอดอยู่ในอู่แห้งเพื่อรอรับการซ่อมบำรุง ลำเล็กๆ แบบนี้แต่เผ็ดจิ๊ดจ๊าดยิ่งกว่าพริกสวน

ผู้อ่านอาจมีคำถามค้างคาใจเรื่องหนึ่งว่า ไต้หวันจะพัฒนาอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบระยะใกล้ไปเพื่ออะไร คำตอบก็คือใช้งานกับ Micro Missile Boats ครับ โดยการนำเรือ Glory Star มาทำเป็นเรือรบเต็มรูปแบบ โดยการติดอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบระยะใกล้จำนวน 4 นัด ตามข่าวคือต้องการจัดหาถึง 60 ลำ ทำหน้าที่ป่วนเรือจีนที่เจาะเข้ามาถึงชายฝั่งไต้หวันสำเร็จ บังเอิญโครงการถูกเลื่อนออกไปเนื่องจากงบประมาณไม่เพียงพอ

ของเล่นไต้หวันมีเยอะจริงๆ ด้วย ประเทศนี้คือสวรรค์บนดินของบรรดานักพัฒนาอาวุธ โชคร้ายไต้หวันไม่สามารถพัฒนาทุกอย่างด้วยตัวเอง จำเป็นต้องพึ่งพาต่างชาติโดยการเสียเงินจ้างมาช่วยงาน

Kang Ding-Class Upgrade Programme

          ย้อนกลับไปในปี 1988 กองทัพเรือไต้หวันผุดโครงการ Kuang Hua II Patrol Frigate ขึ้นมา เพื่อจัดหาเรือฟริเกตชั้น Ulsan จากเกาหลีใต้จำนวน 16 ลำ ใช้ระบบอำนวยการรบ ระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์ รวมทั้งอาวุธของตัวเอง ราคาเฉลี่ยลำละ 100 ล้านเหรียญเท่านั้น ก่อนมีการเซ็นสัญญาจริงเพียงไม่กี่วัน รัฐบาลเกาหลีใต้ประกาศยกเลิกไม่ขายเรือกะทันหัน เพราะถูกกดดันอย่างหนักหน่วงมากที่สุดจากกรุงปักกิ่ง

            ไต้หวันเปลี่ยนใจหันมาซื้อเรือฟริเกตชั้น Lafayette จากฝรั่งเศสจำนวน 6 ลำ โดยมีออปชั่นสร้างเรือตั้งแต่ลำที่ 7 ด้วยตัวเอง พร้อมการถ่ายโอนเทคโนโลยีสร้างเรือลำนี้ให้กับไต้หวัน

เรือฟริเกตชั้น Lafayette มีระวางขับน้ำเต็มที่ 3,600 ตัน ยาว 124.2 เมตร กว้าง 15.4 เมตร ทยอยเข้าประจำการตั้งปี 2006 ใช้ระบบทั้งหมดจากบริษัท Thomson ประเทศฝรั่งเศส รวมทั้งโซนาร์ลากท้าย ATAS(V)2 Towed Array Sonar System มีทั้งโหมด Active และ Passive ในการค้นหาเป้าหมาย ทุกอย่างดีหมดยกเว้นอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน Sea Chaparral ค่อนข้างล้าสมัยยิงเครื่องบินจีนรุ่นใหม่ไม่ทันแน่นอน

วันเวลาผันผ่านมาจนถึงปัจจุบัน Sea Chaparral จำเป็นต้องปลดประจำการในอีกไม่นาน กองทัพเรือไต้หวันจึงถือโอกาสปรับปรุงเรือเสียเลย โดยเลือกบริษัท THALES จากฝรั่งเศสเข้ามาช่วยดูแล

ผู้อ่านอาจมีคำถามว่า…ทำไมไต้หวันต้องพึ่งพาคนอื่นด้วย?

ในเมื่อเรือฟริเกตชั้น Knox กับเรือพิฆาตชั้น Gearing พวกเขาปรับปรุงด้วยมือตัวเอง จนกลายมาเป็นเรือฟริเกตชั้น Knox กับเรือพิฆาตชั้น Gearing ที่ทรงประสิทธิภาพมากที่สุดในโลก

คืออย่างนี้ครับ…เรือฟริเกตชั้น Knox กับเรือพิฆาตชั้น Gearing ค่อนข้างชราภาพแล้ว เป็นแบบเรือเก่าจากยุคสงครามโลกกับยุคสงครามเย็น การปรับปรุงไม่ต้องคิดอะไรแค่ใส่ๆ เข้าไป แต่เรือฟริเกตชั้น Lafayette ใช้แบบเรือใหม่เอี่ยมทันสมัยที่สุด ใช้เทคโนโลยีลดการตรวจจับด้วยเรดาร์ของจริงแท้ๆ ไต้หวันอยากปรับปรุงเองแต่ความรู้ความสามารถไม่เพียงพอ อาจทำให้เรือเสียคุณลักษณะที่ดีไปโดยไม่ได้ตั้งใจ

โครงการนี้จำเป็นต้องพึ่งพาบริษัท THALES จากฝรั่งเศส เริ่มต้นเดินหน้าอย่างจริงจังในปี 2022 ที่เป็นเช่นนั้นเพราะต้องหลีกทางให้โครงการอื่น ทั้งการจัดหาอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบ Harpoon รุ่นใช้งานบนบก และพัฒนาอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน Sea Bow Three หรือ Tiangong-3 ระยะยิงไกลสุด 200 กิโลเมตร

รายละเอียดการปรับปรุงยังไม่มีการเปิดเผย เท่าที่แอบฟังคนไต้หวันคุยกันพอสรุปได้ว่า ต้องการติดตั้งอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน TC-2N แทนที่ Sea Chaparral โดยจะใช้งานแท่นยิงแนวดิ่ง Mk.41 ของอเมริกา กำหนดให้ 1 ท่อยิงใส่ TC-2N ได้ 4 นัด เพราะฉะนั้น Mk.41 หนึ่งระบบ 8 ท่อยิงใส่ TC-2N ได้ 24 นัด

งานนี้ไต้หวันเล่นท่ายากมาก ส่งผลให้ตัวเองต้องว่าจ้างมืออาชีพมาช่วย โครงการนี้จำเป็นต้องประสบความสำเร็จเท่านั้น ในอนาคต TC-2N กับแท่นยิงแนวดิ่ง Mk.41 จะถูกใช้งานบนเรือฟริเกตชั้น Oliver Hazard Perry จำนวนหนึ่ง เพื่อแทนที่อาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน SM-1 ซึ่งกำลังจะหมดอายุ ถัดไปจะนำมาใช้งานบนเรือฟริเกตขนาด 4,530 ตัน และเรือพิฆาตป้องกันภัยทางอากาศขนาด 7,000 ตัน

ถ้าหากโครงการนี้ล้มเหลวยังมีทางเลือกสำรอง หนึ่งใช้แท่นยิงแนวนอน TC-2N เหมือนเรือ LPD แต่ลดเหลือเพียง 16 ท่อยิง และสองติดตั้งระบบป้องกันตนเองระยะประชิด Sea Oryx ในแผนที่สองยังมีให้เลือกสองทางแยกจากกัน หนึ่งติด Sea Oryx แทนที่ Sea Chaparral และสองติด Sea Chaparral แทนที่ Phalanx บนโรงเก็บเฮลิคอปเตอร์ แล้วโยก Phalanx มาแทนที่ Sea Chaparral หน้าสะพานเดินเรือ

เรือฟริเกตชั้น Kang Ding โฉมใหม่จะเป็นเช่นไร น่าจะได้รู้กันภายในปี 2023 อย่างแน่นอน

บทสรุป

          ไต้หวันเป็นดินแดนในฝันแห่งหนึ่งของผู้เขียน เพราะมีข้อมูลจำนวนมากให้ตามอ่านตามศึกษา รวมทั้งมีข้อมูลหลายด้านนำเสนอโดยไม่ปิดบัง อาทิเช่นความเร็วหรือระยะปฏิบัติการของเรือ มีตัวเลขทั้งระวางขับน้ำปรกติและระวางขับน้ำสูงสุด อ่านแล้วสนุกมากเมื่อนำมาเขียนยิ่งสนุกไปกัน

            บทความกองทัพเรือไต้หวันประจำปี 2021 สิ้นสุดเพียงเท่านี้ โครงอื่นยังไม่มีต้นแบบเผยโฉมต่อชาวโลก ต้องรอต่อไปไม่ว่าจะเป็นโครงการเรือฟริเกตเบาขนาด 1,500 ตัน เรือฟริเกตขนาด 4,530 ตัน เรือพิฆาตป้องกันภัยทางอากาศขนาด 7,000 ตัน หรือเรือดำน้ำลำใหม่ที่กำลังซุ่มพัฒนา เจอกันใหม่บทความหน้าสวัสดีครับ

                                    +++++++++++++++++++++++

อ้างอิงจาก

https://twitter.com/stoa1984

http://www.mdc.idv.tw/mdc/navy/rocnavy/ch.htm

https://www.navalnews.com/naval-news/2020/08/taiwan-launches-1st-mine-laying-ship-for-roc-navy/

https://www.dtmdatabase.com/News.aspx?id=1013&fbclid=IwAR1_izF18fHFATtkNFDms5L-G8RYp_M1mWCqWKTOKJ_kyft4ZDFRHgGcIdU

https://www.navalnews.com/naval-news/2021/04/taiwans-first-lpd-launched-by-local-shipbuilder-csbc/

https://en.wikipedia.org/wiki/Yushan-class_landing_platform_dock

https://twitter.com/GuyPlopsky

https://twitter.com/taiwanmilitary?lang=es

https://en.wikipedia.org/wiki/Anping-class_offshore_patrol_vessel

https://www.navalnews.com/naval-news/2021/02/taiwan-to-upgrade-its-la-fayette-frigates-with-new-air-defense-combat-systems/

https://en.wikipedia.org/wiki/Republic_of_China_Navy

https://www.taiwannews.com.tw/en/news/3659564

https://www.taiwannews.com.tw/en/news/3770420

https://highwaynewspro.com/news-features/taiwan-reveals-land-based-variant-of-naval-point-defense-missile-system-to-guard-key-sites/

https://missiledefenseadvocacy.org/defense-systems/tien-chien-2n-tc-2n/

Royal Navy Surface Combattant 2030s

 

เรือรบผิวน้ำราชนาวีอังกฤษในทศวรรษ 2030

สงครามฟอล์กแลนด์ในปี 1982 กองทัพเรืออังกฤษซึ่งอยู่ในสภาพไม่พร้อม ส่งเรือรบผิวน้ำจำนวน 23 ลำไปแย่งชิงดินแดน ประกอบไปด้วยเรือพิฆาตชั้น Type 82 จำนวน 1 ลำ เรือพิฆาตชั้น Country จำนวน 2 ลำ เรือพิฆาตชั้น Type 42 จำนวน 5 ลำ เรือฟริเกตชั้น Type 22 จำนวน 2 ลำ เรือฟริเกตชั้น Type 21 จำนวน 7 ลำ เรือฟริเกตชั้น Leander จำนวน 4 ลำ และเรือฟริเกตชั้น Rothesay จำนวน 2 ลำ โดยมีเรือรบอีกจำนวนพอสมควรประจำการอยู่ในประเทศ

วันเวลาผ่านพ้นจนถึงปลายปี 2020 กองเรือรบผิวน้ำราชนาวีอังกฤษขนาดเล็กลงกว่าเดิม เหลือเพียงเรือพิฆาตป้องกันภัยทางอากาศจำนวน 6 ลำกับเรือฟริเกตปราบเรือดำน้ำอีก 13 ลำ รวมแล้วเท่ากับ 19 ลำน้อยกว่าจำนวนเรือไปทำสงครามฟอล์กแลนด์ สาเหตุที่เป็นเช่นนี้มีด้วยกันหลายประการประกอบไปด้วย

-สหภาพโซเวียตและองค์กรสนธิสัญญาวอร์ซอล่มสลาย งบประมาณกระทรวงกลาโหมน้อยกว่าเดิมตามภัยคุกคาม ทุกเหล่าทัพต้องลดกำลังทางทหารตามความเหมาะสม รวมทั้งกองทัพเรือซึ่งเป็นเส้นเลือกหลักของอังกฤษ

-กองทัพเรืออังกฤษต้องการสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินขนาด 65,000 ตัน รวมทั้งอากาศยานประจำเรืออาทิเช่น เครื่องบินขับไล่ F-35B เฮลิคอปเตอร์เตือนภัยทางอากาศ Merlin AEW พวกเขาจำเป็นต้องใช้เงินก้อนโตในการสานฝัน

-สถานะทางการเงินของอังกฤษไม่ดีเหมือนในอดีต ประสบปัญหาวุ่นวายจนตัดสินใจออกจากสมาชิกสหภาพยุโรป

สิ่งที่เกิดเป็นเรื่องปรกติสำหรับทุกประเทศ กองทัพเรืออังกฤษใช้เรือรบ 19  ลำของตัวเองตามปรกติ มีแผนการจัดหาเรือฟริเกตแทนของเดิมที่ใกล้ปลดประจำการ ด้วยจำนวนเรือ 2 ชั้นแต่จำนวนเท่าเดิมคือ 8+5=13 ลำ

ต่อมาในเดือนพฤศจิกายน 2020 นายกรัฐมนตรี  บอริส จอห์นสันได้ออกมาเปิดเผยว่า เพื่อเสริมสร้างนาวิกานุภาพ สหราชอาณาจักรให้เข้มแข็งเหมือนในอดีต จะมีการสร้างเรือรบภายในประเทศมากกว่าเดิม ฉะนั้นในทศวรรษที่ 2030 อังกฤษจะมีเรือรบผิวน้ำเพิ่มขึ้นจาก 19 ลำเป็น 24 ลำ

จำนวนเรือเพิ่มขึ้นมาอีก 5 ลำ ไม่อาจพลิกโฉมให้กองทัพเรืออังกฤษยิ่งใหญ่ทันทีก็จริง แต่กลายเป็นเรื่องน่าสนใจจากสื่อมวลชนทั่วโลก โดยเฉพาะคนอังกฤษเองซึ่งพากันวิเคราะห์เจาะลึก ผ่านหน้าจอโทรศัพท์หรือแล็บท็อปเนื่องจากผับบาร์ยังไม่เปิด อันเป็นผลจากการระบาดของโรคร้ายเชื้อสายเมืองผู้ดี (ตอนนี้น่าจะทยอยเปิดกันแล้ว ส่วนประเทศไทยคงอีกสักพักหนึ่ง)

บทความนี้จำเพราะเจาะจงมาที่เรือ 24 ลำ มีที่มาที่ไปอย่างไร…ประสิทธิภาพมากน้อยแค่ไหน…ตามผู้เขียนมาครับ

ภาพใบนี้คือเรือรบผิวน้ำจำนวน 4 แบบของราชนาวีอังกฤษ ตามแผนจะมาครบทั้ง 24 ลำประมาณปี 2036

Type 45 Destroyer

สงครามฟอล์กแลนด์ในปี 1982 อังกฤษส่งเรือพิฆาตป้องกันภัยทางอากาศชั้น Type 42 จำนวน 5 ลำเข้าร่วมกองเรือ เป็นเรือค่อนข้างใหม่เรืออายุมากสุดเพียง 7 ปีเท่านั้น ปรากฏว่าเรือ 2 ลำจมลงระหว่างการต่อสู้ เรือลำแรกจมเพราะอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบยิงจากเครื่องบิน เรือลำที่สองจมเพราะระเบิดที่เครื่องบินนำมาหย่อน เรือสองลำจมเพราะภัยคุมคามที่ตัวเองสร้างขึ้นมาเพื่อรับมือ หาใช่จากเรือดำน้ำหรือเรือผิวน้ำอาร์เจนตินา สิ่งนี้เองเป็นการตบหน้าราชนาวีอังกฤษจนเลือดกบปาก

อังกฤษสร้างเรือพิฆาตชั้น Type 42 เข้าประจำการจำนวน 13 ลำ ลำสุดท้ายของ Batch 3 เข้าประจำการปลายปี 1985 ทว่าในปี 1984 หลังสงครามสิ้นสุดเพียง 2 ปี โครงการจัดหาเรือทดแทนเรือพิฆาตชั้น Type 42 ถูกเขี่ยขึ้นมาทันที

ทำไมอังกฤษเร่งพัฒนาเรือรบรุ่นใหม่? กลัวอาร์เจนตินาบุกระลอกสองอย่างนั้นหรือ?

คำตอบก็คือการพัฒนาแบบเรือจนแล้วเสร็จ ต้องใช้เวลายาวนานถึง 15 ปีเป็นอย่างต่ำ ต้องใช้เวลาสร้างเรือ 5-6 ปีต่อหนึ่งลำ กว่าจะครบทุกลำกินเวลายาวนานถึง 10 ปีขึ้นไป โครงการนี้เริ่มต้นเดินหน้าปี 1984 เรือทุกลำเข้าประจำการครบในปี 2013 สรุปแล้วต้องใช้เวลารวมกันถึง 29 ปีเต็ม น้อยกว่าอายุประจำการเรือรุ่นใหม่เพียง 1 ปีเท่านั้น

ฉะนั้นเมื่อเรือรุ่นใหม่เข้าประจำการครบถ้วน อังกฤษจะเดินหน้าโครงการจัดหาเรือทดแทนต่อทันที

หลังตั้งไข่โครงการจัดหาเรือทดแทนเรือพิฆาตชั้น Type 42 บังเอิญช่วงนั้นเกิดโครงการขนาดยักษ์ใหญ่ NFR-90 หรือ NATO Frigate Replacement หรือโครงการพัฒนาเรือฟริเกตอเนกประสงค์ร่วมกันระหว่างสมาชิกนาโต้ อังกฤษเข้าร่วมเช่นกันหวังนำเรือใหม่มาแทนเรือพิฆาตชั้น Type 42 นี่แหละ แต่แล้วในปี 1989 อังกฤษกับฝรั่งเศสได้ขอถอนตัวออกจากโครงการ เพื่อพัฒนาเรือฟริเกตรุ่นใหม่ร่วมกันเพียง 2 ชาติ ทั้งนี้เนื่องมาจาก NFR-90 ไม่สามารถตอบโจทย์ได้ครบทุกเรื่อง

มีการเซ็นสัญญาในปี 1991 ใช้ชื่อโครงการว่า Common New Generation Frigate หรือ CNGF ปีถัดมาอิตาลีขอร่วมโครงการอีกหนึ่งประเทศ เพิ่มความมั่นใจว่าโครงการจะไม่ล่มปากอ่าว ตลอดระยะเวลา 8 ปีทุกสิ่งทุกอย่างไปได้สวย ทว่าในปี 1999 อังกฤษขอถอนตัวจากโครงการ เพราะความต้องการของตัวเองกับเพื่อนสมาชิกไม่ตรงกัน

ปีเดียวกันอังกฤษเริ่มเดินหน้าเต็มตัว พัฒนาเรือพิฆาตป้องกันภัยทางอากาศชั้น Type 45 หรือเรือชั้น Daring ปรากฏเรือต้นแบบตามภาพกราฟิกที่หนึ่ง อวดโฉมคนทั่วโลกครั้งแรกระหว่างเดือนพฤศจิกายน 1999

พิจารณาภาพกราฟิกสักเล็กน้อย ดาดฟ้าหัวเรือไล่มาถึงท้ายเรือความสูงเท่ากันหรือเรียกว่า Flush Deck หัวเรือติดปืนใหญ่ขนาด 155 มม.อังกฤษพัฒนาขึ้นมาใหม่ ถัดไปเป็นแท่นยิงแนวดิ่ง Sylver สำหรับอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน Aster ต่อด้วยระบบป้องกันตนเองระยะประชิด Phalanx หน้าสะพานเดินเรือเยื้องมาทางฝั่งขวา อาวุธทั้งหมดติดตั้งบนดาดฟ้าเรือความสูงเท่ากัน เป็นการออกแบบที่ค่อนข้างแหวกแนวพอสมควร

สะพานเดินเรือกับโรงเก็บเฮลิคอปเตอร์ความสูงใกล้เคียงกัน สร้างแยกจากกันที่ว่างตรงกลางติดตั้งแท่นยิงอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบ Harpoon เสากระโดงหลักค่อนข้างสูงพอสมควร เรดาร์ตรวจการณ์ 3 มิติรุ่นใหม่อยู่ในโดมกลม สร้างเสากระโดงรองแยกต่างหากกลางลำเรือ มีเสากระโดงตัวที่สามสำหรับเรดาร์ตรวจการณ์ระยะไกล ติดตั้งระบบป้องกันตนเองระยะประชิด Phalanx เหนือโรงเก็บเฮลิคอปเตอร์เยื้องมาทางฝั่งซ้าย รองรับเฮลิคอปเตอร์ AW101 Merlin ขนาด 14.6 ตันได้จำนวน 1 ลำ

ปล่องระบายความร้อนติดตั้งกราบขวากราบซ้ายสลับกัน พื้นที่ว่างอีกฝั่งใช้ติดตั้งเรดาร์ตัวใหญ่หรืออาวุธได้ ดีไซน์นี้ปัจจุบันค่อนข้างได้รับความนิยม หมายความว่าอังกฤษเป็นผู้ค้นคิดและพัฒนารายแรกๆ บังเอิญโชคร้ายแบบเรือลำนี้ไม่ถูกสร้างจริง ไม่สร้างก็ดีแล้วเพราะผู้เขียนไม่ค่อยถูกใจเหมือนเรือลำจริง

ปี 2000 หลังผ่านพ้นวิกฤตวายทูเคการแหกตาระดับโลก มีการแก้ไขแบบเรือจนเสร็จสมบรูณ์ในที่สุด เดือนธันวาคมกองทัพเรืออังกฤษสั่งซื้อเรือเฟสแรกจำนวน 3 ลำ ต่อมาในเดือนกรกฎาคม 2001 สั่งซื้อเฟสสองเพิ่มอีก 3 ลำ ถ้าเขียนเพียงเท่านี้ผู้อ่านอาจคิดว่าเป็นไปตามแผน อังกฤษสั่งซื้อเรือถึง 6 ลำภายใน 8 เดือนถือว่าใจป้ำที่สุดแล้ว

เปล่าเลยครับ…ว่ากันตามตรงโครงการนี้ผิดแผนพอสมควร

แรกเริ่มเดิมทีกองทัพเรืออังกฤษต้องการเรือ 12 ลำ คิดคำนวณถี่ถ้วนราคารวมทั้งโครงการอยู่ที่ 9.4 พันล้านเหรียญ หารออกมาได้เท่ากับ 780 ล้านเหรียญต่อหนึ่งลำ นำมาทดแทนเรือพิฆาตชั้น Type 42 แบบหนึ่งต่อหนึ่งนั่นเอง ต่อมาในปี 2004 โครงการถูกลดจำนวนเหลือเพียง 8 ลำ ราคาเฉลี่ยต่อลำตกอยู่ที่ 1 พันล้านเหรียญ ท้ายที่สุดในปี 2008 ถูกตัดเหลือเพียง 6 ลำหรือเท่ากับสองเฟสแรก ส่งผลให้ราคาเฉลี่ยต่อลำพุ่งมาหยุดที่ 1.2 พันล้านเหรียญ

เรือราคาแพงขึ้นเพราะค่าพัฒนาแบบเรือมีตัวหารน้อยลง สาเหตุที่อังกฤษซื้อเรือน้อยลงมีหลายปัจจัยด้วยกัน ไม่อยากเสียเงินตรงนี้ต้องซื้อแบบเรือต่างประเทศมาสร้าง เพียงแต่แบบเรือจะไม่ตรงตามความต้องการที่แท้จริง รวมทั้งเป็นการทำลายบริษัทออกแบบเรือภายในประเทศ ต่อไปในภายภาคหน้าอาจเป็นง่อยพึ่งพาตัวเองไม่ได้

จะเห็นได้นะว่าการสร้างเรือรบสักลำไม่ง่ายเลย ถ้าผู้บริหารโครงการมือไม่ถึงยิ่งไปกันใหญ่ นี่คือสาเหตุที่ออสเตรเลียต้องซื้อเรือจากต่างประเทศ ไม่เว้นแม้กระทั่งเรือตรวจการณ์ไกลฝั่งซึ่งเป็นงานง่ายๆ ซื้อมาแล้วเพื่อการคงอยู่ของอุตสาหกรรมต่อเรือภายในประเทศ พวกเขาจำเป็นต้องสร้างเองในราคาแพงหูฉี่อันดับต้นๆ ของโลก

กลับมาที่เรือพิฆาต Type 45 อีกครั้ง นี่คือภาพเรือ D34 HMS Diamond เข้าประจำการปี 2011 สร้างโดยบริษัท BAE Systems จากเมืองกลาสโกว์ประเทศสกอตแลนด์ ระวางขับน้ำปรกติ 5,800 ตัน ระวางขับน้ำเต็มที่ 7,450 ตัน ยาว 152.4 เมตร กว้าง 21.2 เมตร กินน้ำลึกสุด 5.2 เมตร ใช้ระบบขับเคลื่อน IEP ผสมระหว่างระบบไฟฟ้ากับเครืองยนต์ Gas Turbines ทำความเร็วสูงสุด 30 นอต ระยะปฏิบัติการไกลสุด 7,000 ไมล์ทะเลที่ความเร็ว 18 นอต

หัวเรือติดปืนใหญ่ 4.5 นิ้ว Mk 8 Mod 1 ต่อด้วยแท่นยิงแนวดิ่ง 48 ท่อยิง สำหรับอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน Aster-30 จำนวน 32 นัดกับ Aster-15 อีก 16 นัด สร้างคอกเหล็กรูปสี่เหลี่ยมล้อมกรอบแท่นยิง Superstructure แบบชิ้นเดียวยาวหัวจรวดท้าย สะพานเดินเรือสูงกว่าเดิมนิดหน่อย เสากระโดงหลักสูงขึ้นติดเรดาร์ตรวจการณ์ Type 1045 หรือ Sampson ปล่องระบายความร้อนย้ายกลับมาอยู่กลางลำ เสากระโดงรองเตี้ยกว่าเดิม เสากระโดงตัวที่สามเตี้ยกว่าเดิมเช่นกัน ติดตั้งเรดาร์ตรวจการณ์ระยะไกล Type 1046 หรือ S-1850M หรือ SMART-L ของ THALES ที่อังกฤษนำมาปรับปรุงเพิ่มเติม

แม้ถูกออกแบบให้เป็นเรือพิฆาตป้องกันภัยทางอากาศ แต่เรือต้นฉบับติดตั้งอาวุธครบทั้ง 3 มิติ มีแท่นยิงอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบ Harpoon หน้าสะพานเดินเรือ มีแท่นยิงตอร์ปิโดเบาปราบเรือดำน้ำแฝดสองกลางเรือ มีพื้นที่จัดเก็บตอร์ปิโดสติงเรย์รวมกันจำนวน 24 นัด ทำงานร่วมกับโซนาร์หัวเรือและเฮลิคอปเตอร์ปราบเรือดำน้ำ มีการตีโป่งกลางเรือเพื่อติดตั้งระบบป้องกันตนเองระยะประชิด Phalanx ที่อยู่ถัดไปหน่อยเดียวคือปืนกลอัตโนมัติขนาด 30 มม. DS-30M Mk2

ตามแผนจะติดตั้งอาวุธจำนวนเท่านี้ ต่อมาไม่นานแท่นยิงตอร์ปิโดเบาปราบเรือดำน้ำถูกถอดออก และไม่ติดตั้งโซนาร์หัวเรือ Type 2050 เหมือนเรือฟริเกต Type 23 แต่สั่งซื้อโซนาร์รุ่น MFS-7000 หรือ Type 2091 จาก Ultra Electronics หรือ EDO จำนวน 6 ระบบมูลค่า 20 ล้านปอนด์ในปี 2002  นำมาใช้งานบนเรือโดยไม่มีตอร์ปิโดเบาปราบเรือดำน้ำ

ไม่มีตอร์ปิโดแล้วจะจัดการเรือดำน้ำได้อย่างไร?

ถ้าโซนาร์ MFS-7000 ตรวจเจอเรือดำน้ำเซ่อซ่าของฝ่ายตรงข้าม ใช้เฮลิคอปเตอร์บินไปหย่อนตอร์ปิโดจากบนฟากฟ้าได้ หรือวิทยุแจ้งให้เรือฟริเกต Type 23 ช่วยจัดการก็ได้ ทว่าในความเป็นจริงเรือติดโซนาร์เพื่อป้องกันตัวมากกว่า MFS-7000 สามารถตรวจจับตอร์ปิโดจากเรือดำน้ำ รวมทั้งช่วยเตือนภัยทุ่นระเบิดได้ดีในระดับหนึ่ง

ผู้เขียนอยากให้นึกถึงเซนเซอร์ถอยหลังท้ายรถเก๋ง นั่นแหละครับการใช้งาน MFS-7000 บนเรือพิฆาต Type 45 ถ้าไม่มีอะไรสักอย่างแจ้งเตือนภัยล่วงหน้า ระบบเป้าลวงตอร์ปิโดทันสมัยจะทำงานไม่เต็มประสิทธิภาพ

Type 26 Global Combat Ship

เรือฟริเกตปราบเรือดำน้ำ Type 23 เข้าประจำการระหว่างปี 1990 ถึง 2002 แม้ถูกปรับปรุงใหญ่ทันสมัยกว่าเดิมแล้วก็จริง แต่อีกไม่นานเรือทั้ง 13 ลำต้องทยอยปลดประจำการ เริ่มตั้งแต่ปลายปี 2021 ไล่ไปจนถึงกลางปี 2035 ราชนาวีอังกฤษจำเป็นต้องหาเรือใหม่เข้ามาทดแทน พวกเขาทำทุกอย่างเหมือนโครงการเรือพิฆาต Type 45

โครงการใหม่เริ่มต้นตั้งแต่ปี 1998 โดยใช้ชื่อว่า Future Surface Combatant หรือ FSC สองปีถัดมาจึงเปลี่ยนมาใช้ชื่อ Global Combat Ship บริษัท BAE Systems Maritime ได้รับสัญญามูลค่า 127 ล้านปอนด์ ในการออกแบบเรือมีกำหนดระยะเวลา 4 ปี อ่านคร่าวๆ เพียงเท่านี้อาจคิดว่าเป็นงานหมูตู้ แต่เอาเข้าจริงไม่ง่ายอย่างที่ทุกคนกำลังคาดคิด

การจัดหาเรือรบส่วนใหญ่มีด้วยกัน 2 วิธี หนึ่งประกวดแบบเรือจากหลายบริษัท สองให้บริษัทใดบริษัทหนึ่งออกแบบเรือตามความต้องการ วิธีแรกคู่แข่งมีค่อนข้างมาก วิธีสองคู่แข่งมีรายเดียวคือลูกค้า เชื่อผู้เขียนเถอะครับว่าวิธีสองปวดหัวที่สุด เป็นอะไรที่ต้องแก้งานแล้วแก้งานอีก เพื่อนำผลงานมาเสนอในวันจบ แล้วลูกค้าบอกว่าอยากเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด

เรือลำใหม่จะมีตัวเรือเพียงแบบเดียว สามารถปรับเปลี่ยนเป็นรุ่นเรือฟริเกตใช้งานทั่วไป เรือฟริเกตปราบเรือดำน้ำ เรือฟริเกตป้องกันภัยทางอากาศ รวมทั้งมีรุ่นส่งออก ช่วงนั้นอังกฤษประสบปัญหาใหญ่ขายเรือรบไม่ออก Global Combat Ship คือความหวังสุดท้ายในคืนมืดมิด ไหนๆ ก็เสียเงินแล้วนี่ต้องใช้งานให้คุ้มค่าหน่อย

Global Combat Ship ถูกกำหนดให้ใช้ชื่อ Type 26 (รุ่นส่งออกคือ Type 27) พนักงาน BAE เป็นผู้พัฒนาตามความต้องการกองทัพเรืออังกฤษ เรือลำใหม่มีระวางขับน้ำ 6,850 ตัน ยาว 141 เมตร ระยะปฏิบัติการไกลสุด 7,000 ไมล์ทะเลที่ความเร็ว 18 นอต โดยมีค่าตัวอยู่ที่ 500 ล้านปอนด์ต่อลำ ต่อมาในปี 2008 ความต้องการจากกองทัพเรือเปลี่ยนแปลงไป พวกเขาอยากได้เรือขนาดเล็กลงประมาณ 5,400 ตัน แล้วกดราคาให้ต่ำลงอยู่ที่ลำละ 250-350 ล้านปอนด์

ชักเริ่มปวดขึ้นมาเล็กน้อยแล้วใช่ไหม ยังก่อนครับ…ยังไม่จบ

ปี 2014 กองทัพเรืออังกฤษเปลี่ยนใจอีกครั้ง อยากได้เรือใหญ่เท่าเดิมคือขนาด 6,900 ตัน พนักงาน BAE จำเป็นต้องแก้ไขงานตัวเอง โดยการหยิบแบบเรือดั้งเดิมมาปรับปรุงเปลี่ยนแปลง จนลูกค้าจอมเรื่องมากพึงพอใจในท้ายที่สุด

ก่อนพบแบบเรือฟริเกต Type 26 ลำจริง ผู้เขียนอยากนำเสนอแบบเรือฟริเกต Type 26 รุ่น Never Built ก่อน

แบบเรือ 4 รุ่น 4 อารมณ์ตามระยะเวลาแตกต่างกัน เริ่มต้นจากหมายเลขหนึ่งรูปร่างกลมๆ ป้อมๆ หัวเรือติดปืนใหญ่ 127/64 ของ Oto Melara ถัดไปเป็นระบบป้องกันตนเองระยะประชิด Phalanx  ต่อด้วยแท่นยิงแนวดิ่งอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน Sea Ceptor กับอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบ/โจมตีชายฝั่ง ท้ายเรือมี Phalanx  อีก 1 ระบบบนโรงเก็บเฮลิคอปเตอร์ ขนาบข้างด้วยปืนกลอัตโนมัติ 30 มม.DS-30M Mk2 สวยดีเหมือนกันครับ…แต่สวยแบบแปลกๆ

มาที่เรือหมายเลขสองกันต่อเลย แบบเรือผอมเพรียวกว่าเดิมอย่างชัดเจน Phalanx  หัวเรือย้ายมาอยู่หลังแท่นยิงแนวดิ่ง กลางเรือมีที่ว่างสำหรับตู้คอนเทนเนอร์อเนกประสงค์ แท่นยิงอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบกั้นคอกเหล็กโผล่ขึ้นมานิดหน่อย ปืนกล DS-30M Mk2 ย้ายมาติดกลางเรือค่อนข้างเตี้ย ท้ายเรือมี Phalanx  อีก 1 ระบบติดอยู่ที่กราบขวา ตรงนั้นเป็นโรงเก็บอากาศยานไร้คนขับจึงต่ำกว่าโรงเก็บเฮลิคอปเตอร์ ว่าแต่ว่า…จะยิงเป้าหมายที่บังเอิญวิ่งมาอีกฝั่งด้วยวิธีไหน?

เรือหมายเลขสามลดขนาดลงมาเหลือเพียง 5,400 ตัน รูปทรงเตี้ยและแบนมีแค่ท่อยิงแนวดิ่ง Sea Ceptor เท่านั้น กลางเรือติดตั้งปืนกล DS-30M Mk2 แท่นยิงอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบ และ Phalanx  เรียงรายตามแนวยาว มีโรงเก็บอากาศยานไร้คนขับที่กราบขวา มีพื้นที่อเนกประสงค์หรือ Mission Bay ใต้ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ ใส่ได้ทั้งโซนาร์ลากท้าย เรือยางท้องแข็ง รวมทั้งตู้คอนเทนเนอร์อเนกประสงค์ เพียงแต่การใช้งานอาจลำบากสักเล็กน้อย

เรือหมายเลขสี่ขนาด 5,400 ตันเช่นเดียวกัน สะพานเดินเรือสูงกว่าเดิมและแหลมกว่าเดิม แท่นยิงอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบกับ Phalanx  หายไป แต่ได้แท่นยิงแนวดิ่งสำหรับอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบ/โจมตีชายฝั่งเพิ่มเติมเข้ามา โรงเก็บอากาศยานไร้คนขับกับ Mission Bay ยังคงอยู่ตำแหน่งเดิม จากภาพนี้ระบุว่าเรือฟริเกต Type 26 ใช้ระบบขับเคลื่อน CODLOG

นี่คือส่วนหนึ่งของการทำงานตลอดหลายปี ที่พนักงาน BAE ต้องเผชิญหน้าอย่างไม่มีทางเลี่ยง ใครก็ตามที่บอกว่าการออกแบบเรือรบไม่ใช่เรื่องยาก การสร้างเรือรบด้วยตัวเองเป็นงานง่ายมาก บังเอิญตัวเองยังไม่มีโอกาสได้ทำเท่านั้นเอง เชื่อผู้เขียนเถอะครับหมอนี่โคตรขี้โม้เลย ขี้โม้ยิ่งกว่าสมรักษ์บวกสวมจิตรบวกซูเปอร์บอย

เมื่อได้แบบเรือตรงตามความต้องการตัวเอง เดือนกุมภาพันธ์ 2015 รัฐบาลอังกฤษเซ็นสัญญามูลค่า 859 ล้านปอนด์กับ BAE เป็นค่าใช้จ่ายเบื้องต้นในการเริ่มต้นโครงการเรือฟริเกต Type 26 ต่อมาในปี 2017 มีการเซ็นสัญญาสร้างเรือจำนวน 3 ลำมูลค่ารวม 3.7 ล้านปอนด์ ราคาเฉลี่ยอยู่ที่ 1.27 พันล้านปอนด์ต่อเรือหนึ่งลำ

จาก 500 ล้านปอนด์กลายเป็น 1,270 ล้านปอนด์ ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นชมภาพกราฟิกเรือลำจริงกันก่อนครับ

เรือฟริเกต Type 26 มีระวางขับน้ำปรกติ 6,900 ตัน ระวางขับน้ำเต็มที่ 8,000 ตัน ใหญ่กว่าเรือพิฆาต Type 45 พอสมควร ยาว 149.9 เมตร กว้าง 20.8 เมตร ใช้ระบบขับเคลื่อน CODLOG ความเร็วสูงสุด 26 นอต ระยะปฏิบัติการไกลสุด 7,000 ไมล์ทะเลโดยใช้มอเตอร์ไฟฟ้าขับเคลื่อน ขนาดเรือว่าใหญ่โตแล้วระบบอาวุธบนเรือจัดชุดใหญ่ไม่แพ้กัน

ปืนใหญ่หัวเรือขนาด 5 นิ้วของ BAE นั่นแหละครับ มีแท่นยิงแนวดิ่งอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน Sea Ceptor ถึง 48 ท่อยิง ท่อยิงแนวดิ่ง Mk-41 สำหรับอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบ/โจมตีชายฝั่งอีก 24  ท่อยิง ระบบป้องกันตนเองระยะประชิด Phalanx 2 ระบบกลางเรือ ปืนกลอัตโนมัติขนาด 30 มม. DS-30M Mk2 อีก 2 กระบอกท้ายเรือ ระบบสื่อสาร ระบบดาต้าลิงก์ ระบบสงครามอิเล็กทรอนิกส์ ระบบเป้าลวงทันสมัยรุ่นใหม่ ส่งผลให้เรือมีราคาแพงกว่าเดิมไปไกลลิบลับ

เรือฟริเกต Type 26 ถูกปรับปรุงให้ใช้งานง่ายขึ้น โดยการย้ายพื้นที่อเนกประสงค์หรือ Mission Bay จากใต้ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ มาอยู่กลางเรือมีความยาวมากถึง 20 เมตร ในภาพจะเห็นประตูพับได้ระหว่างโรงเก็บเฮลิคอปเตอร์กับ Phalanx ติดตั้งเครนแขวนเพดานมาพร้อมสรรพ พื้นที่จะทะลุมายังโรงเก็บเฮลิคอปเตอร์ Mission Bay สามารถใส่เรือยางท้องแข็งหรือยานผิวน้ำไร้คนขับขนาด 15 เมตรได้ 4 ลำ ใส่ยานสำรวจใต้น้ำหรือยายทำลายทุ่นระเบิดได้ ใส่ตู้คอนเทนเนอร์อเนกประสงค์ขนาด 20 ฟุตได้ถึง 8 ตู้ หรือจะลากอากาศยานไร้คนขับมาจอดในนี้ก็ได้ ไม่จำเป็นต้องสร้างโรงเก็บแยกต่างหากให้เปลืองเงิน

ผู้เขียนขอพามาชมเรือฟริเกต Type 26 ของจริงลำแรก HMS Glasgow เริ่มสร้างตั้งแต่ปี 2017 ปลายเดือนเมษายน 2021 ที่ผ่านมามีการประกอบตัวเรือ โดยนำส่วนหัวเรือกับท้ายเรือนำมาประกบกันอย่างเนียนกริบ ตามแผนจะเข้าประจำการกลางปี 2027 จากมุมนี้มองเห็นช่องปล่อยเรือเล็กกราบซ้ายเรืออีกหนึ่งจุด เพิ่มเติมเข้ามานอกจากส่วนที่อยู่ใน Mission Bay

เพราะเรือมีราคาแพงทะลุจุดเดือด รัฐบาลอังกฤษตัดสินใจลดจำนวนจาก 13 ลำเหลือเพียง 8 ลำ เพราะเรือมีความทันสมัยล้ำหน้าเกินคู่แข่งรายอื่น ออสเตรเลียกับแคนาดาจึงขอซื้อเรือไปใช้งานชาติละ 9 ลำกับ 15 ลำตามลำดับ

ความหวังสุดท้ายในคืนมืดมิด กลายเป็นดาวดวงเด่นเจิดจรัสบนฟากฟ้า เรือฟริเกต Type 26 มียอดสั่งซื้อถึง 32 ลำ แซงหน้าทุกชาติในยุโรปไปไกลลิบลับ อุตสาหกรรมเรือรบส่งออกของอังกฤษมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

Type 31e General Purpose Frigate

            เนื่องจากรัฐบาลอังกฤษต้องการลดงบประมาณ โครงการจัดหาเรือฟริเกต Type 26 จำนวน 13 ลำในวงเงิน 11.5 พันล้านปอนด์ ลงมาเหลือ 8 ลำในวงเงิน 8 พันล้านปอนด์ (เฉพาะค่าสร้างเรือ รวมทุกอย่างจะเท่ากับ 9.87 พันล้านปอนด์ ) ส่งผลให้เรือฟริเกตหายไปจากกองเรือถึง 5 ลำ กองทัพเรือย่อมอ่อนแอลงโดยไม่จำเป็นต้องอ่านรายงาน

                คนอังกฤษบอกว่า…ปัญหามีไว้แก้ไข ในเมื่อเรือฟริเกตหายไป 5 ลำ เราก็ซื้อเรือฟริเกตเข้ามาเพิ่มอีก 5 ลำ โดยใช้เงินให้น้อยที่สุดเท่าที่ตัวเองจ่ายได้ ติดอาวุธแค่เพียงป้องกันตนเองได้ไปก่อน เพียงเท่านี้ปัญหาสำคัญก็ลุล่วงได้ด้วยดี

                เนื่องมาจากเป็นโครงการเสริมไม่มีในแผนหลัก ต้องการประหยัดงบประมาณให้มากที่สุด ฉะนั้นไม่จำเป็นต้องพัฒนาแบบเรือขึ้นมาใหม่ ใช้วิธีเปิดให้บริษัทน้อยใหญ่ส่งแบบเรือเข้าแข่งขัน โครงการนี้เริ่มต้นในเดือนกันยายน 2017 รัฐบาลอังกฤษส่ง Request For Information (RFI) มายังบริษัทสร้างเรือภายในประเทศ ระบุอย่างชัดเจนต้องการเรือฟริเกต 5 ลำในวงเงิน 1.25 พันล้านปอนด์ เรือลำแรกสุดต้องพร้อมเข้าประจำการในปี 2023 (ข้อสุดท้ายนี่โหดมาก)

                5 ลำในวงเงิน 1.25 พันล้านปอนด์ หรือลำละ 250 ล้านปอนด์พอดิบพอดี

                ข้อมูลจากรัฐบาลและกองทัพเรืออังกฤษมีน้อยนิด เรือฟริเกตจะค่อนข้างโล่งติดอาวุธจำนวนไม่มาก ทั้งอาวุธและระบบต่างๆ อาจเปลี่ยนแปลงจากรุ่นมาตรฐาน อันเป็นผลสืบเนื่องจากงบประมาณจำกัดจำเขี่ย โครงการนี้อาจดูต่ำต้อยไม่น่าได้กำไรเท่าไร ราคาเรือ 5 ลำถูกกว่าเรือ Type 26 ลำเดียวด้วยซ้ำ บังเอิญบริษัทสร้างเรือขนาดเล็กในอังกฤษไม่คิดเช่นนั้น นี่คือโอกาสทองฝังเพชรที่ตัวเองจะโค่น BAE ยักษ์ใหญ่ ทุกบริษัทจึงทุ่มสุดตัวเปิดตัวแบบเรือทันสมัยต่อสื่อมวลชน

                นี่คือแบบเรือจาก 4 บริษัทประเทศอังกฤษ เริ่มต้นจากหมายเลขหนึ่งบริษัท Steller Systems เสนอแบบเรือ Project Spartan ไม่มีข้อมูลระวางขับน้ำหรือมิติเรือ รูปร่างโดยรวมไม่เหมือนเรืออังกฤษแต่เหมือนเรือยุโรป หัวเรือติดปืนใหญ่ขนาด 5 นิ้ว มีแท่นยิงแนวดิ่ง Mk.41 ถึง 16 ท่อยิง แท่นยิงแนวดิ่ง Sea Ceptor อีก 12 ท่อยิง มีโรงเก็บอากาศยานไร้คนขับและ Mission Bay ขนาดใหญ่ใต้ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ มีระบบป้องกันตนเองระยะประชิด Phalanx 1 ระบบท้ายเรือ มีปืนกลอัตโนมัติ DS-30M Mk2 อีก 2 กระบอก มีแท่นยิงอาวุธนำวิถีต่อสู้เรืออีก 8 นัด ติดอาวุธได้เยอะมากจนน่าประทับใจ

                จุดอ่อนสำคัญของ Project Spartan ก็คือ ตัวเองยังเป็นแค่เพียงเรือกระดาษขายฝัน

                ต่อไปคือเรือหมายเลขสองจาก BAE Systems Maritime แบบเรือชื่อ Leander ไม่ได้ออกแบบใหม่แต่นำเรือคอร์เวตชั้น Al Khareef  กองทัพเรือโอมานมาปรับปรุง โดยเพิ่มความยาวจาก 99 เมตรเป็น 117 เมตร บริเวณกลางเรือความยาวเพิ่มขึ้น 15 เมตร ใส่เรือยางท้องแข็ง พร้อมแผ่นเหล็กปิดถึง 4 ลำ หัวเรือติดปืนใหญ่ 76/62 มม.กับแท่นยิงแนวดิ่ง Sea Ceptor จำนวน 12 ท่อยิง กลางเรือมีแท่นยิงแนวดิ่ง MK-41 จำนวน 8 ท่อยิง มีแท่นยิงอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบ 8 นัด ท้ายเรือมีระบบป้องกันตนเองระยะประชิด Phalanx 1 ระบบ กับปืนกลอัตโนมัติ DS-30M Mk2 อีก 2 กระบอก

                เรือลำนี้ผู้เขียนขอตั้งชื่อว่าน้องแหลม ระวางขับน้ำ 3,677 ตัน ยาว 117 เมตรเท่าเดิม กว้าง 14.6 เมตร คนอังกฤษเห็นเรือลำนี้ต่างพูดเหมือนกันว่า…ใช่เลย นี่แหละเต็งหามเรือฟริเกต Type 31e ต่อลูกควบลูกครึ่งรับพนันไม่อั้น

                เรือหมายเลขสามมาจากบริษัท BMT Defence Services เคยได้รับฉายาเต็งหามเรือฟริเกต Type 31e เนื่องจากเปิดตัวต่อหน้าสาธารณชนรายแรก VENATOR-110 มีระวางขับน้ำ 4,000 ตัน ยาว 117 เมตร กว้าง 18 เมตร กินน้ำลึก 4.3 เมตร เป็นเรือ Light Frigate ติดอาวุธไม่หนักสักเท่าไร หัวเรือมีติดปืนใหญ่ 5 นิ้ว แท่นยิงอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบ 8 นัด แท่นยิงแนวดิ่ง Sea Ceptor อีก 12 ท่อยิง กลางเรือติดตั้งปืนกลอัตโนมัติ DS-30M Mk2 จำนวน 2 กระบอก

                VENATOR-110 ถูกออกแบบเรียบง่ายไม่หวือหวา มีสองรุ่นคือ Patrol Frigate กับ Patrol Ship ให้ลูกค้าเลือกตามความต้องการ มีรุ่นพิเศษติดตั้งระบบ SAAB จากสวีเดนเพิ่มเข้ามา แต่ไม่มีระบบปราบเรือดำน้ำบนเรือแม้แต่เวอร์ชันเดียว

เรือหมายเลขสี่มาจากบริษัท Babcock International  โดยนำแบบเรือจากบริษัท Odense Steel Shipyard ประเทศเดนมาร์กมาปรับปรุงเพิ่มเติม ตั้งชื่อให้ใหม่ว่า Arrowhead 140 แล้วติดตั้งระบบอำนวยการรบและระบบเรดาร์จาก THALES ประเทศเนเธอร์แลนด์ ส่งเข้าร่วมชิงชัยกลายเป็นม้าตีนปลายวิ่งแซงทางโค้ง

Arrowhead 140 ระวางขับน้ำ 5,800 ตัน  ยาว 138.7 เมตร กว้าง 19.8 เมตร กินน้ำลึก 4.8 เมตร มีปืนใหญ่ 76/62 ที่หัวเรือ กลางเรือติดตั้งแท่นยิงแนวดิ่งได้มากสุด 32 ท่อยิง ท้ายเรือกลอัตโนมัติ DS-30M Mk2 อีก 2 กระบอก ใส่เรือยางท้องแข็ง สองกราบกลางเรือจำนวน 4 ลำ จัดเป็นเรือลำใหญ่ที่สุดและติดอาวุธได้มากที่สุด

ต้นปี 2018 รัฐบาลอังกฤษให้ส่งแบบเรือเข้าสู่รอบชิง บริษัท Babcock กับ BAE มาตามนัด ส่วน BMT ขอจับมือกับ Babcock แต่ Steller หายตัวไปไร้ร่องรอย เหลือผู้เล่นเพียงสองรายอังกฤษจำเป็นต้องหยุดพักโครงการ เริ่มต้นใหม่อีกครั้งต้นปี 2019 คราวนี้ได้บริษัท Thyssenkrupp Marine Systems จากเยอรมันส่งแบบเรือ Meko A200 เข้าร่วมเป็นรายที่สาม

ปลายปี 2019 รัฐบาลอังกฤษออกมาประกาศว่า แบบเรือ Arrowhead 140 ได้รับการคัดเลือกในโครงการ Type 31e General Purpose Frigate บริษัท Babcock ได้รับสัญญา 1.25 พันล้านปอนด์สร้างเรือฟริเกตจำนวน 5 ลำ

ภาพถัดไปคือเรือฟริเกต Type 31e ตัวจริงเสียงจริง ติดปืนใหญ่ Bofors 57 mm Mk3 ที่หัวเรือ 1 กระบอก ปืนกล Bofors 40 mm Mk4 อีก 2 กระบอกหัวเรือท้ายเรือ แท่นยิงแนวดิ่งอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน Sea Ceptor 12 ท่อยิง แน่นอนที่สุดใช้ระบบ THALES ทั้งลำ เรือยังมีพื้นที่ว่างสำหรับอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบกับระบบปราบเรือดำน้ำ

สาเหตุที่เปลี่ยนมาใช้งานปืนใหญ่ 57 มม.กับปืนกล 40 มม. ส่วนหนึ่งเพราะต้องการอุดหนุนสินค้าในประเทศ อีกส่วนเพราะไม่มีระบบป้องกันตนเองระยะประชิด Phalanx จึงหันมาพึ่งพากระสุน 3P ซึ่งมีประสิทธิภาพสูงกว่ากระสุนธรรมดา

Type 32 Frigate

            วันที่ 20 พฤศจิกายน 2020 นายกรัฐมนตรีบอริส จอห์นสัน ออกมาเปิดเผยแผนการเสริมสร้างกำลังทหาร ให้มีความเข้มแข็งมากกว่าเดิมทุกเหล่าทัพ ในอีก 4 ปีข้างหน้าจะใช้งบประมาณสูงขึ้น 24.1 พันล้านปอนด์ หรือเท่ากับค่า GDP ประเทศประมาณ 2.2 เปอร์เซ็นต์ โดยมีการจัดทำแผนระยะยาว 20 ปีรองรับอย่างชัดเจน

                ทำไมอังกฤษทุ่มงบประมาณให้กับกองทัพ ทั้งๆ ที่อยู่ในช่วงโรคระบาดรุนแรงสร้างความเสียหายทั่วโลก เหตุผลสั้นๆ สถานการณ์ระหว่างประเทศมีความเสี่ยงมากขึ้น อังกฤษจำเป็นต้องขยายอิทธิพลตัวเองมากกว่าเดิม การปรับปรุงกองทัพให้ทันสมัยขึ้นมีความจำเป็น รวมทั้งช่วยส่งเสริมอุตสาหกรรมผลิตอาวุธภายในประเทศ

                หนึ่งในหลายเรื่องราวที่นายกรัฐมนตรีออกมาเปิดเผย คือการเพิ่มจำนวนเรือรบผิวน้ำจาก 19 ลำเป็น 24 ลำ แบบเรือฟริเกตใหม่เอี่ยมเพิ่มเติมเข้ามาจำนวน 5 ลำ ถูกตั้งชื่ออย่างเป็นทางการว่าเรือฟริเกตชั้น Type 32

            เรือรบลำใหม่ซึ่งถูกเปิดตัวโดยนายกรัฐมนตี ถือเป็นผู้เล่นลับสุดยอดระดับมือพระกาฬ ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีข่าวระแคะระคาย อยู่ดีๆ ก็ตูมขึ้นมาสร้างความแปลกใจให้กับทุกคน ข้อมูลเรือมีน้อยมากจนถึงมากที่สุด จะเริ่มเดินหน้าต่อจากโครงการเรือฟริเกตอเนกประสงค์ Type 31e เรือถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องน่านน้ำและอาณาเขตทะเล เดินทางไปทำภารกิจในน่านน้ำต่างประเทศได้ สนับสนุนกองเรือรักษาความมั่นคงทางทะเลและชายฝั่งได้

อ่านดูคร่าวๆ ผู้เขียนเข้าใจว่าไว้เฝ้าบ้าน แต่ออกไปซ่าถึงทะเลจีนใต้หรือตะวันออกกลางได้เช่นกัน

หลังตกเป็นข่าวฮ์อฮาสักพักหนึ่ง วันที่ 8 ธันวาคม 2020 มีข้อมูลจากทีมงานนายกรัฐมนตรีเพิ่มเติมเข้ามาว่า Type 32 คือเรือฟริเกตอเนกประสงค์เหมือนกับ Type 31 แต่มีการติดตั้งระบบทันสมัยเพิ่มเติมในลักษณะโมดูล คาดว่าจะมีอุปกรณ์ทำงานอัตโนมัติใช้งานบนเรือ เติมเต็มในสิ่งที่ขาดหายไปอาทิเช่น ภารกิจกวาดทุ่นระเบิดหรือปราบเรือดำน้ำ

ต่อมาในเดือนมีนาคม 2021 มีข้อมูลจากรายงานเรื่อง Defence in a competitive age กล่าวถึงเรือเพิ่มเติมเล็กน้อย Type 32 จะสร้างในสกอตแลนด์เหมือน Type 26 กับ Type 31 แม้ยังไม่ได้เปิดเผยแบบเรือหรือรายละเอียดโครงการ แต่ได้กำหนดระยะเวลาการสร้างเรือไว้อย่างครบถ้วน ลำไหนลงน้ำเดือนไหนเข้าประการเมื่อไรมีแผนการหมดแล้ว

ข้อมูลหลักๆ มีเท่านี้แหละครับ มิตรรักแฟนเพลงชาวอังกฤษเมื่อได้เสพข่าวสาร มีข้อถกเถียงมากมายแบ่งออกเป็นสองฝั่งใหญ่ๆ ฝั่งหนึ่งบอกว่าเป็นเรือฟริเกตเหมือน Type 31 แต่ติดตั้งอาวุธและอุปกรณ์ทันสมัยมากขึ้น โดยเฉพาะอุปกรณ์ทำงานอัตโนมัติทั้งบนอากาศ บนน้ำ และใต้น้ำ แต่อีกฝั่งบอกว่ามันไม่ใช่เรือฟริเกตแต่เป็นยานแม่หรือ Mother Ship อันเปรียบได้กับจิ๊กซอร์ตัวสุดท้ายของ Royal Navy มีการขุดผี Venari 85 ซึ่งตายสนิทไปแล้วกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง ลามปามมาถึงเรือ Multi-Role Combat Vessel กองทัพเรือสิงคโปร์ ซึ่งถูกออกแบบให้เป็นยานแม่ติดอาวุธและเรดาร์โหดมากๆ

ยามแรกพิศ พบพักตร์ ทักใช่แน่        เรือยานแม่ มาแล้ว น้องแก้วเอ๋ย

ครบหนึ่งปี เด็จพี่ ร้องไห้เลย                        เมื่อทรามเชย เผยชาติ พิฆาตใจ

ยังจำบทกลอนที่ผู้เขียนเขียนให้กับเรือ MRCV ของสิงคโปร์ได้ไหมครับ บางทีอาจต้องเขียนให้กับ Type 32 อีกลำเสียแล้วกระมัง แต่ต้องรอดูก่อนว่าเรือจริงเป็นยานแม่มากน้อยแค่ไหน

ฝั่งที่บอกว่าเป็นยานแม่จินตนาการกันสนุกสนาน ฝั่งแรกที่บอกว่าเป็นเรือฟริเกตมีความคึกคักไม่แพ้กัน มิตรรักแฟนเพลงถูกแบ่งสองฝั่งอย่างชัดเจน ฝั่งหนึ่งบอกว่า BAE จะได้ล้างตาจากแค้นฝั่งหุ่นเสียที แบบเรือ Leander  จะถูกสร้างต่อเนื่องหลังโครงการเรือฟริเกต Type 26 สิ้นสุดลง อุตสาหกรรมสร้างเรือในประเทศจะเจริญรุ่งเรือง ส่วนอีกฝั่งบอกว่างานนี้ Babcock นอนมาพระสวด แบบเรือ Arrowhead 140 มีพื้นที่กว้างขวางรองรับอุปกรณ์ทันสมัยได้มากมาย เรื่องถอดๆ ใส่ๆ  เรือเดนมาร์กทำได้ดีกว่าเรืออังกฤษเยอะ พวกเขาพัฒนาระบบ STANFLEX ใช้งานมานานร่วมยี่สิบปีแล้วคุณ

เขียนมาจนหมดเนื้อหายังไม่มีความชัดเจนสักนิด ผู้เขียนเข้าใจว่าทุกอย่างถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่เพียงรายละเอียดปลีกย่อยเท่านั้น อีกแค่เพียง 4 ปีเรือ Type 32 ลำแรกต้องเริ่มสร้างอย่างจริงจัง รัฐบาลอังกฤษไม่ใช่วิธีประกวดแบบเรือให้เสียเวลาแน่นอน ไม่แน่นะครับ…สองสามเดือนข้างหน้าอาจได้เห็นแบบเรือของจริงก็ได้

Autonomous Systems

กลับมาที่การขุดผีกันอีกครั้ง ระหว่างปี 2017 บริษัท BMT Defence Services เปิดตัวกวาดทุ่นระเบิดลำใหม่ของตัวเอง ประชาสัมพันธ์สวยหรูว่านี่คือเรือกวาดทุ่นระเบิดอังกฤษในอนาคต แบบเรือ Venari 85 ยาว 85.9เมตร ระวางขับน้ำประมาณ 1,500-1,800 ตัน รองรับการใช้งานอุปกรณ์ทำงานอัตโนมัติหรือ Autonomous Systems มากมายประกอบไปด้วย

ที่เห็นสีเหลืองลำเล็กคือยานใต้น้ำไร้คนขับหรือ  Autonomous Underwater Vehicle หรือ AUV ติดตั้งโซนาร์ตรวจจับทุ่นระเบิดทั้ง High และ Dual-Frequency Synthetic Aperture Sonar ได้ ทำหน้าที่ค้นหาทุ่นระเบิดในระยะไม่ไกลสักเท่าไร ลำต่อมาที่เห็นเป็นเรือขนาดใหญ่คือยานผิวน้ำไร้คนขับ หรือ Unmanned Surface Vehicle หรือ USV ติดตั้งโซนาร์ลากท้ายและหรือยานทำลายทุ่นระเบิด เพื่อค้นหาและทำลายทุ่นระเบิดระยะประมาณ 15-20 กิโลเมตรจากเรือหรือฝั่ง หรืออาจติดตั้งโซนาร์ลากท้ายและหรือตอร์ปิโดปราบเรือดำน้ำ เพื่อค้นหาและทำลายเรือดำน้ำระยะประมาณ 15-20 กิโลเมตรจากเรือหรือฝั่ง

ยานผิวน้ำไร้คนขับส่วนใหญ่ขนาดไม่เกิน 16 เมตร ออกแบบมาเพื่อปฏิบัติการเขตน้ำตื้นเป็นหลัก นำไปใช้งานกลางทะเลลึกอาจไม่เหมาะสมสักเท่าไร เจอคลื่นลมลูกโตเข้าไปอุปกรณ์ราคาแพงถูกจำหน่ายทั้งระบบ

แต่อย่างที่รู้ว่าเรือฟริเกต Type 31 ทำหน้าที่เฝ้าบ้านเป็นหลัก ใช้งานยานผิวน้ำไร้คนขับเพื่อคุ้มครองช่องแคบอังกฤษ น่าจะเป็นอะไรที่ลงตัวและเหมาะสมมากที่สุด หากต้องเดินทางไปกับกองเรือบรรทุกเครื่องบิน อาจทำหน้าที่เรือฟริเกตปราบทุ่นระเบิด ด้วยยานใต้น้ำไร้คนขับกับยานทำลายทุ่นระเบิดที่ตัวเองพกพามา

ยังมีอุปกรณ์อัตโนมัติอีกหนึ่งรุ่นที่ยังไม่ได้กล่าวถึง อากาศยานไร้คนขับหรือ Unmanned Aerial Vehicle หรือ UAV กองทัพเรืออังกฤษอยากมีอยากได้มานานมากแล้ว โดยเฉพาะรุ่นปีกหมุนขนาดใหญ่บรรทุกอาวุธได้ ในแบบเรือ Type 26 รุ่นอยู่ระหว่างพัฒนา มีโรงเก็บอากาศยานไร้คนขับแยกออกมาต่างหาก เรือฟริเกต Type 31 อาจเป็นลำแรกที่ได้ใช้งานจริง 

ตอนนี้เรารู้จักเรือรบผิวน้ำทั้ง 4 แบบกันแล้วนะครับ ต่อไปผู้เขียนขอพามาชมแผนการในอนาคตทั้งหมด ซึ่งกองทัพเรืออังกฤษจัดทำไว้อย่างละเอียดชัดเจนและสมบูรณ์ อันเป็นผลให้คนทำงานสามารถวางแผนได้อย่างละเอียดชัดเจนเช่นกัน

จากภาพจะเห็นแผนปลดประจำการเรือฟริเกต Type 23 จำนวน 13 ลำ กับแผนสร้างเรือฟริเกต Type 26, Type 31 และ Type 31 จำนวน 18 ลำ ผู้เขียนอยากให้ดูแผนปลดประจำการก่อน มีเรือฟริเกต Type 23 จำนวน 3 ลำต้องขยายเวลาทำภารกิจออกไป 3 ปีครึ่ง อันเป็นผลสืบเนื่องจากความล่าช้าโครงการเรือฟริเกต Type 31

HMS St Albans เรือฟริเกต Type 23 ลำสุดท้ายจะปลดประจำการกลางปี 2035 เมื่อถึงต้นปี 2036 เรือฟริเกต Type 32 ลำสุดท้ายเข้าประจำการ ช่วงเวลานั้นเองกองเรือผิวน้ำอังกฤษจะมีจำนวนเรือ 24 ลำ

มาดูที่การสร้างเรือฟริเกต Type 26 กันสักนิด HMS Glasgow เรือลำที่หนึ่งใช้เวลาสร้าง 10 ปีเต็ม ส่วน HMS London เรือลำสุดท้ายใช้เวลาสร้างเพียง 6 ปี ที่เป็นเช่นนี้เพราะเป็นเรือใหม่เอี่ยมไม่เคยสร้างมาก่อน ต้องเผื่อเวลาเรื่องการแก้ไขปรับปรุงพอสมควร มาถึงเรือลำที่ห้าจึงลดลงมาเหลือ 7 ปี แล้วลดเหลือเพียง 6 ปีในเรือสองลำสุดท้าย

เรือฟริเกต Type 31 โหดกว่ากันพอสมควร เรือลำที่หนึ่งใช้เวลาสร้าง 5 ปี 8 เดือน ส่วนเรือลำสุดท้ายใช้เวลาสร้าง 4 ปี 3 เดือน เวลาเท่านี้ไทยแลนด์สร้างเรือตรวจการณ์ไกลฝั่งไม่ทันด้วยซ้ำ ส่วนเรือฟริเกต Type 32 ยืดหยุ่นกว่ากันเล็กน้อย เรือลำที่หนึ่งใช้เวลาสร้าง 5 ปี 8 เดือน ส่วนเรือลำสุดท้ายใช้เวลาสร้าง 5 ปีพอดิบพอดี

ข้อมูลพวกนี้พอบอกอะไรได้เล็กน้อย เรือฟริเกต Type 31 ใช้แบบเรือซึ่งเคยสร้างจริงมาแล้ว บริษัท Babcock จึงมั่นใจว่าตัวเองทำได้ เรือฟริเกต Type 32 ใช้เวลาสร้างใกล้เคียงกันมาก รัฐบาลอังกฤษนำความมั่นใจตรงนี้มาจากไหน?

ถ้าไม่ใช่เพราะใช้แบบเรือเดียวกับเรือฟริเกต Type 31 ก็อาจมั่นใจว่า BAE สามารถเนรมิตเรือชั้น Leander  ได้ทันกำหนด แต่เรือลำนี้ไม่เคยสร้างจริงมาก่อน ถูกปรับปรุงจากคอร์เวตยาว 99 เมตรของโอมาน การสร้างเรือลำแรกอาจมีปัญหาหน้างานเพิ่มเติม เวลา 5 ปี 8 เดือนอาจเข้าประจำการไม่ทัน ความน่าจะเป็นลงลดมาอีกพอสมควร

ความเห็นส่วนตัวผู้เขียนเอนเอียงมาที่แบบเรือ Arrowhead 140 มากกว่าลำอื่น

Type 83 Destroyer

ตอนนี้ทุกคนรู้จักเรือครบ 24 ลำแล้ว ผู้เขียนขอนำมาที่โครงการต่อเนื่องสักเล็กน้อย ต้นปี 2036 เรือฟริเกต Type 32 ลำสุดท้ายเข้าประจำการ ปีนั้นเองเรือพิฆาตป้องภัยทางอากาศ Type 45 ลำแรก HMS Daring เข้าประจำการครบ 27 ปี และถ้านับตั้งแต่ปล่อยเรือลงน้ำเท่ากับ 30 ปีพอดี ใกล้ถึงเวลาปลดประจำการกลับไปพักผ่อนตลอดกาล

กองทัพเรืออังกฤษไม่ได้นิ่งนอนใจแต่อย่างใด พวกเขาขึ้นโครงการเรือพิฆาตป้องกันภัยทางอากาศลำใหม่ ใช่ชื่อว่า 4X Project หรือมีชื่อเล่นว่า Project Castlemaine  พร้อมๆ กับเรียกขานเรือลำใหม่ว่า Type 4X

ต่อมาในเดือนมีนาคม 2021 ข้อมูลจากรายงานเรื่อง Defence in a competitive age ฉบับเดิมระบุไว้ว่า เรือพิฆาตลำใหม่จะใช้ชื่ออย่างเป็นทางการว่า Type 83 เริ่มต้นเดินหน้าโครงการตั้งแต่ปี 2036 เป็นต้นไป รูปร่างหน้าตาประมาณนี้ครับ

ผู้อ่านอาจนึกสงสัยในใจว่า ทำไมเรือลำใหม่ไม่ใช่รหัสหมายเลขสี่เหมือนเรือลำเก่า แต่ข้ามไปเป็นหมายเลขแปดไกลจากกันลิบลับ เรื่องนี้มีที่มาที่ไปอธิบายได้ดังนี้

รหัสหมายเลขสี่หมายถึงเรือฟริเกตป้องกันภัยทางอากาศ เน้นมาที่เป้าหมายลอยมาบนฟ้าเป็นหลัก ส่วนเป้าหมายผิวน้ำกับเป้าหมายใต้น้ำไม่เน้นเท่าไร แค่พอเอาตัวรอดได้ไม่จำเป็นต้องตอบโต้ก็ได้ แต่รหัสหมายเลขแปดเป็นเรือรบอเนกประสงค์รุ่นพิเศษ ติดตั้งอาวุธครบ 3 มิติสามารถลุยเดี่ยวได้ด้วยตัวเอง เริ่มต้นเรือฟริเกต Type 81 Tribal อังกฤษออกแบบมาเพื่อใช้งานในตะวันออกกลาง ขนาดเพียง 2,300 ตันแต่ติดอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน Sea Cat ถึง 2 แท่นยิง

ลำถัดมาคือเรือพิฆาต Type 82 Bristal ออกแบบมาเพื่อคุ้มกันเรือบรรทุกเครื่องบินขนาด 63,000 ตันตามโครงการ CVA-01 มีทั้งอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยานระยะไกล Sea Dart และ อาวุธนำวิถีปราบเรือดำน้ำระยะไกล Ikara วางแผนสร้าง 8 ลำบังเอิญโครงการเรือบรรทุกเครื่องบินถูกยกเลิก จึงเหลือแค่เพียงลำเดียวเคยเข้าร่วมสงครามฟอล์กแลนด์มาแล้ว

ข้อมูลคร่าวๆ ที่ผู้เขียนสามารถหาได้ เรือพิฆาต Type 83 ใช้ตัวเรือฟริเกต Type 26 มาปรับปรุงเพิ่มเติม ติดตั้งระบบเรดาร์ตรวจการณ์ Sampson กับเรดาร์ตรวจการณ์ระยะไกล SMART-L หัวเรือใส่ท่อยิงแนวดิ่ง Sylver จำนวน 48 ท่องยิง สำหรับอาวุธนำวิถีต่อสู้อากาศยาน Aster-30 จำนวน 32 นัด กับอาวุธนำวิถีต่อสู้เรือรบ/โจมตีชายฝั่งระยะไกล 16 นัด กลางเรือมีท่อยิงอาวุธนำวิถี Sea Ceptor จำนวน 24 ท่อยิง ระบบป้องกันตนเองระยะประชิด Phalanx 2 ระบบ และปืนกลอัตโนมัติ 30 มม.DS-30M Mk2 อีก 2 กระบอก มากเพียงพอคุ้มกันกองเรือบรรทุกเครื่องบินได้อย่างสบาย

ตามรหัสเรือพิฆาต Type 83 ควรมีระบบอาวุธปราบเรือดำน้ำ รวมทั้งเรือฟริเกต Type 31e กับ Type 32 บังเอิญไม่มีมาด้วย หวังพึ่งพาเรือฟริเกต Type 26 เพียง 8 ลำอาจไม่ทันกาล ถ้ามาจริงๆ อังกฤษจะมีเรือรบติดโซนาร์ลากท้าย 8+6=14 ลำ เข้าร่วมกองเรือนาโต้ได้อย่างสบายไม่อับอายชาติอื่น เพียงแต่ราคาเรือจะแพงมากขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

เรือพิฆาต Type 83 กับเรือฟริเกต Type 32 มีข้อมูลค่อนข้างน้อย หากมีโอกาสผู้เขียนอยากเขียนถึงอีกครั้ง สำหรับบทความนี้คงต้องลากันไปก่อน เจอกันอีกครั้งในบทความถัดไปครับผม +_*

                                                +++++++++++++++++++++++

อ้างอิงจาก

รายงานเรื่อง : Defence in a competitive age

https://www.gov.uk/government/publications/defence-in-a-competitive-age

https://www.secretprojects.co.uk/threads/royal-navy-type-45-d-class-destroyer-daring-class-concepts.7833/#post-432504

https://www.seaforces.org/marint/Royal-Navy/Destroyer/Daring-Type-45-class.htm

www.forecastinternational.com

https://www.navylookout.com/new-techniques-used-in-designing-the-type-26-frigate/

https://www.navalnews.com/naval-news/2021/05/royal-navys-first-type-26-frigate-hms-glasgow-takes-shape/

https://en.wikipedia.org/wiki/Type_31_frigate

https://www.navylookout.com/type-31-frigate-project-on-schedule-despite-challenges-of-the-pandemic/

https://thaimilitary.blogspot.com/2020/03/type-31e-general-purpose-frigate.html

https://www.navylookout.com/real-hope-for-a-bigger-royal-navy-the-type-32-frigate-concept/

https://ukdefencejournal.org.uk/uk-announces-new-type-83-destroyer/

https://www.theyworkforyou.com/debates/?id=2020-11-19c.487.0&s=%22space+command%22#g487.1

https://www.bmt.org/industries/defence-and-security/surface-systems/bmt-venari-85/